Ann Elizabeth Isham


 Ze stierf omarmd door haar hond op de Titanic: de vrouw die liefde boven leven verkoos

Ann Elizabeth Isham was een Amerikaanse uit de hogere kringen, elegant en gereserveerd, die op 10 april 1912 aan boord ging van de RMS Titanic vanuit de haven van Cherbourg, Frankrijk. Ze was 50 jaar oud en reisde alleen in de eerste klasse, op weg om haar broer in de Verenigde Staten te ontmoeten. Maar ze was niet helemaal alleen: haar geliefde hond, een Deense dog, vergezelde haar.

In die tijd mochten passagiers van de eerste klasse hun dieren meenemen, en verschillende honden werden in de kennels van het schip geplaatst. Hun eigenaren bezochten hen regelmatig om ze uit te laten of gewoon tijd met hen door te brengen. Ann was een van die mensen. Er wordt gezegd dat ze haar hond elke dag bezocht, met dezelfde tederheid en toewijding alsof het een familielid was.

Toen de Titanic in de nacht van 14 april 1912 de ijsberg raakte, brak er chaos uit op het schip. De reddingsboten werden te water gelaten en de vrouwen van de eerste klasse kregen voorrang om aan boord te gaan. Ann kreeg een plaats aangeboden, zoals gebruikelijk was voor vrouwen van haar stand. Maar toen haar werd verteld dat ze haar hond niet mee kon nemen, weigerde ze aan boord te gaan. Ze koos ervoor om aan boord te blijven, bij haar trouwe metgezel.

Enkele dagen na de ramp, tijdens de bergingsoperaties, beweerden reddingswerkers het lichaam van een vrouw te hebben gezien die een grote, levenloze hond in haar armen hield, drijvend op de Atlantische Oceaan. Hoewel ze nooit formeel geĆÆdentificeerd kon worden, geloven velen dat het Ann Elizabeth Isham was.

Ze stierf zoals ze leefde: met waardigheid, in stilte, en met een liefde zo diep voor haar dier dat ze ervoor koos hem in de dood te omarmen in plaats van hem in het leven te verlaten.

Vandaag de dag blijft haar verhaal bijna uitgewist tussen de duizenden tragedies van de Titanic. Maar voor dierenliefhebbers belichaamt Ann een loyaliteit die de meest menselijke angst overstijgt: die van alleen sterven. Zij was dat niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster