Ozzy Osbourne: No Escape from Now (2025) Review


 Ozzy: No Escape From Now is een documentaire uit 2025 op Paramount+ die de laatste jaren van Ozzy Osbournes leven in beeld brengt, met de nadruk op zijn worstelingen met gezondheidsproblemen zoals de ziekte van Parkinson en zijn vastberadenheid om muziek te blijven maken. De film, geregisseerd door Tania Alexander, was in productie toen Osbourne in juli 2025 overleed. De film is postuum uitgebracht en bevat onder andere zijn laatste optreden met Black Sabbath en interviews met zijn familie en collega-muzikanten. 
____________________________

Review :

Een onverwacht ontroerende documentaire die een inkijkje geeft in de worstelingen die Ozzy en zijn familie doormaakten in de aanloop naar zijn afscheidsshow. Het heeft eerlijk gezegd een louterend effect, omdat het laat zien hoe betekenisvol de show voor iedereen was, en vooral voor Ozzy zelf, dat hij slechts enkele weken voordat hij naar huis werd geroepen, nog kon optreden.
Dit is geen gemakkelijke film om naar te kijken. Het is absoluut rauw en openhartig en onverschrokken en eerlijk en hartverscheurend (ik gebruik die term niet lichtzinnig). Je ziet letterlijk de langzame, pijnlijke fysieke ondergang van deze man en alle mentale en emotionele strijd die daarmee gepaard gaat. Dat wil niet zeggen dat er geen momenten van Oz' kenmerkende humor in zitten, want die zijn er zeker. Maar aangezien we allemaal weten hoe het afloopt, voelt elk slim grapje, glimlachje of twinkeling in de ogen zo bitterzoet. Je ziet ook hoe ongelooflijk vastberaden de man was. Hij spreekt vaak en gepassioneerd over hoe graag hij terug wil naar dat podium voor zijn fans en hoeveel hij van zijn familie houdt en hem aanbidt. De hoeveelheid strijd die hij moest leveren om die laatste show te laten slagen, ging zoveel verder dan ik me had gerealiseerd. En deze documentaire deinst er niet voor terug om je dat te laten weten. De ijzeren man had echt een ijzeren wil. Het raakt ook het maken van zijn laatste twee platen aan, wat leuk was om te zien. Het laat zien hoe het hele creatieve proces hem echt tot leven brengt. Maar uiteindelijk leidt alles naar die laatste show. Even voordat hij het podium op gaat. Daar staat John Michael Osborne onder het podium op een gotische troon, in al zijn duistere, vorstelijke glorie. Hij verkeert in een bijna tranceachtige staat. Je ziet dat hij pijn heeft, bang is en angstig, wachtend op de wachtrij. Dan komt de troon in beweging en begint hij op te staan. John Osborne zelf schrikt niet van angst, maar net als een machine waarvan de schakelaar is omgezet, verandert hij onmiddellijk in Ozzy Osborne, de prins van F'n DARKNESS. Het toont hem opstijgend naar podiumhoogte, waar zijn ogen het publiek scannen. Handen in de lucht, een kwaadaardige glimlach en golven van liefde naar het publiek. Tranen vullen elk oog en elke stemband in het publiek is gefrituurd. Dan, precies zoals je verwacht dat de beelden van de show beginnen... vervagen ze naar zwart en begint "See you on the other side" te spelen. Dan zie je de plotselinge en schokkende beelden van zijn Hurst en begrafenisparade door de straten van zijn huis, die vol staan ​​met fans. Het schokte me letterlijk even en deed mijn hart een slag overslaan.
 Mijn enige kritiekpunt is dat het einde wat te abrupt aanvoelde.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster