Aardbei gebruikt in de Magische geneeskunde

 Aardbei gebruikt in de Magische geneeskunde

Evenals vele andere lentekruiden wordt ook aan de eerst gevonden aardbeiplantjes- en bloemen magische- en bijzondere geneeskracht toegeschreven.

Als bescherming tegen koorts werd dan ook aangeraden om de eerst gevonden bloempjes te eten.

Bij de Slowaken werd niet het eerste bloempje, maar de eerste aardbei die men plukte gebruikt. Deze wordt tussen de vingers fijn geknepen en het sap daarvan smeerde men op het gezicht. Hiermee zou men het hele jaar vrij zijn van zomersproeten.

Ook in Broek (Waterland), maar ook in Friesland was het de gewoonte om dagelijks de zomersproeten in te smeren met het sap van aardbeien.

Ook bij Rembert Dodoens vinden we dit gebruik in zijn Cruydt-Boeck terug:
“Ghedistilleert Water van de rype Eerdtbezien wordt van veele goet ghehouden om het Aensicht ende ander huyt claer ende suyver te maken ende alle placken ende sproeten van de huyt wegh te nemen.”

In Wolhynien (Noordwesten van Oekraïne) kneep men de eerste aardbei fijn, en met het sap daarvan wreef men het of op de handpalmen of op het gezicht tegen belroos.

In Kujawien (Posen) smeren ze hun handen- en voeten in met de eerste aardbei, die gevonden wordt in het voorjaar of in de zomer, men geloofde dat men daardoor behoed was tegen winterhanden en voeten.

Ook omslagen met aardbeien-moes werden op de pijnlijke plekken gelegd.

In plaats van de eerste Aardbei, gebruikte men aan beide kanten van de Rijn (Duitsland) rotte aardbeien voor bevroren ledematen, deze werden op de aangedane plaatsen gelegd.

Voor iemand met bevroren voeten handelde men als volgt. Zijn schoenen werden gevuld met aardbeien en de zieke moest dan enkele uren met blote voeten daarin lopen. Deze remedie werd gebezigd in Beieren maar ook in Zwitserland en Frankrijk.

De rode kleur van de Aardbei (kleur van winterhanden- of voeten) en het feit dat bevroren ledematen in de periode van de rijpe vruchten (zomer) van de Aardbei zelden pijn doen zal zeker aanleiding geweest zijn voor dit volksgeloof.

Vooral in Boven – Oostenrijk maar ook in verschillende streken van Duitsland was het gebruikelijk om Aardbeibladeren op de zomer- zonnewendedag (21 juni) te plukken en deze op brandewijn te zetten, men geloofde dat dit een goed middel is tegen mondontstekingen.

Vroeger werd de hele gehele aardbeiplant vanwege zijn kleur met het bloed geassocieerd. Daarom werd hij door het volk ook aangewend tegen bleekzucht. Men at de eerste dag één aardbeiblad, de volgende dag twee tot een getal dat men de bladeren nog kon verdragen. Daarna telde men per dag weer af tot één blad.

Thee van aardbeiwortels gezet en gedronken zou een goed middel zijn tegen bloedhoesten.

Thee gezet van aardbeibladeren en gedronken zou een middel zijn tegen allerlei ziekten.

In Tirool wordt tegen de ‘baarmoederziekte’, een gebakken ei waarover aardbeikruidpoeder is bestrooid gegeten.

Vooral in Zwitserland vindt men het geloof dat aardbeien voor mannen zeer gezond, maar voor vrouwen erg schadelijk zijn. Daarom moet een man bij het zien van een (bos)aardbei van zijn paard stappen, en een vrouw (vooral tijdens haar maandstonden) moet deze plant onmiddellijk vertrappen. Er was zelfs een gezegde over dit gebruik: dat de aardberen de man erboven op hielp en de vrouw eronder.

Voornamelijk in de Oberpfalz, in het Duitse Bohemen en in verschillende streken van Polen geloofde men dat een zwangere vrouw, of een moeder van een gestorven kind, vóór Sint Jan (24 juni) geen aardbeien mag eten, omdat men anders de vreugde van het kind zou afnemen. Ook omdat het kind in de hemel nooit aardbeien zou krijgen en omdat zijn moeder er al van gegeten had.

Zwangere vrouwen, die een vurig verlangen hebben naar speciale spijzen, zonder dat ze hiervan de voldoening krijgen, staan aan gelijkaardige gevallen bloot, zoals hier onder staat beschreven

Een pas getrouwde vrouw die in verwachting was, bemerkte in een tuin van een ander een grote mooie dieprode aardbei, deze zag er wel zo lekker uit dat ze ervan moest watertanden. Zij krabde achter haar oor van spijt dat de aardbei haar neus voorbij ging, terwijl ze op dat moment er zo trek in had. Na de geboorte bleek het kind in de nek een geboortevlek te vertonen, gelijkend op een aardbei.
Ook de geleerde Albertus Magnus onderschreef hoe gevaarlijk het was om een aanstaande moeder te onthouden waar ze op dat moment trek in heeft.