Nobody Wants This - Seizoen 2 review

Review :

 Seizoen 2 begint met het stel dat nog steeds in een impasse zit over de vraag of Joanne zich zal bekeren … en ze zijn het hele seizoen door in een impasse. De laatste aflevering herhaalt, ongelooflijk genoeg, veel elementen uit de finale van het eerste seizoen, tot aan het stel dat bijna uit elkaar gaat tijdens een feestje vanwege de religieuze kwestie, maar toch weer bij elkaar komt, zonder een beslissing te hebben genomen. Hoe vaak gaan we dit nog doen?  Er zal een grens zijn aan hoe lang je een serie met dit soort premissen kunt volhouden – waarom niet mikken op een strakke drie of vier seizoenen, waarbij elk seizoen het verhaal daadwerkelijk verder brengt, en je daaraan houden? We kunnen hier geen seizoen langer over doorgaan, want het blijkt dat het enige dat nog irritanter is dan een langdurige liefdesdriehoek, een langdurige kwestie is waarin ze het wel of niet met elkaar zullen doen tussen een meisje en een religie.
Waar ik me vooral over verbaas, is hoe vaak Nobody Wants This zelf volledig lijkt te vergeten dat het eigenlijk over een rabbijn zou moeten gaan. 
Als je dacht dat je het meest irritante tv-personage ooit al gezien had - maak kennis met Joanne. De serie zelf is geweldig: boeiend, slim en vol interessante dynamiek, maar ze is pure chaos. Ik bleef haar tolereren, gewoon om te kijken of ze nog erger kon worden. Spoiler alert: dat doet ze.

💥 Een kleine verzameling van haar grootste hits:

• Haar beste vriendin wordt gedumpt en Joanne hoeft zich alleen nog maar bezig te houden met het organiseren van het perfecte diner en hoe ze eruitziet als de ideale huisvrouw.

• Smelt omdat haar vriend haar een nachtkastje koopt - blijkbaar het meest romantische gebaar ooit.

• Zegt met een stalen gezicht: "Je hebt de sjabbatmaaltijd voor mij geboycot. En je hebt het me niet eens verteld, zodat ik je kon prijzen." - Meisje, wat?

• Hij is niet geïnteresseerd in zijn geloof, maar probeert hem alleen maar weg te trekken van alles wat betekenisvol is in zijn leven.

• Maakt een scène op zijn nieuwe baan (nadat hij zijn vorige baan verloor vanwege haar) - allemaal over onzin met betrekking tot een Barbie uit de zesde klas.

• Op de dag dat haar zus haar trouwjurk gaat passen, trekt ze zelf haar trouwjurk aan – ze is nog niet eens verloofd.

• Verschijnt op het verlovingsfeest van haar zus in een witte jurk en zegt: "Ik had geen andere keus."
• Kortom: kinderachtig, egoïstisch en giftig. Elke aflevering verhoogt je bloeddruk.

✨ Bonusnotities:

• S02E10, rond de 11e minuut - onvergetelijk moment, dagelijkse herinnering
• Esthers persoonlijkheid is alles - ze is de baas in elke scène, ook al wordt ze neergezet als een chagrijnig kreng.

• Morgan en Sasha - ze zijn echt geweldig. Ze zorgen voor de emotionele balans van de hele show.

Kortom, een geweldige serie met geweldig script, maar Joanne... meid, jij bent het probleem.
Ik heb het hele weekend in één ruk gekeken, in de hoop op dezelfde charme en humor, maar in plaats daarvan voelde het alsof ik naar een compleet andere serie zat te kijken. Joanne veranderde in een arrogante, giftige en jaloerse persoon die alles om zichzelf draaide. Ze moest constant in het middelpunt van de belangstelling staan ​​- vooral als het om haar zus Morgan ging.
Een trouwjurk passen tijdens Morgans pasbeurt? Nog een witte jurk dragen naar Morgan en Andy's verlovingsfeest? Wie doet dat nou? En dan Morgan dwingen om het uit te maken met Andy midden in hun verlovingsfeest - alleen maar omdat haar eigen relatie met Noah op de klippen liep? Dat was gewoon wreed en onnodig. Het verpestte haar personage volledig voor mij.
Justine Lupe als Morgan was daarentegen geweldig. Ze was geloofwaardig, geestig en wilde alleen maar een beetje geluk voor zichzelf – wat geen misdaad zou moeten zijn. Helaas maakten Joannes jaloezie en onzekerheid het ondraaglijk om naar haar te kijken.
Wat Esther betreft, haar verhaallijn voelde ook frustrerend. Na jarenlang met Sasha getrouwd te zijn geweest, besluit ze plotseling dat ze hem niet meer wil en "zichzelf wil vinden". Jackie Tohn speelde de rol goed, maar het personage kwam over als egoïstisch en arrogant – net als de rest van de familie.
Het enige echt sympathieke personage dit seizoen was Sasha. Timothy Simons zette fantastisch werk neer als een man die wanhopig probeert zijn huwelijk overeind te houden. Zijn optreden was oprecht en oprecht, wat Esthers gedrag nog moeilijker maakte om naar te kijken.
Laatste gedachten: Seizoen 1 was leuk, oprecht en boeiend. Seizoen 2 verloor dat allemaal. De personages werden onsympathiek, de verhaallijnen voelden geforceerd aan en de algehele toon werd bitter. Ik denk niet dat ik deze serie binnenkort opnieuw ga kijken, misschien als seizoen 3 komt dat ik dat nog wel ga kijken. Vaak is het zo als ik een serie echt goed vond dat ik deze na een tijd weer ga kijken, ik weet wel dat ik dat met deze serie niet ga doen....