Death by Lightning Review

 Death By Lightning is een Amerikaanse historische dramaminiserie, gebaseerd op het boek Destiny of the Republic uit 2011

De serie belicht de verkiezing en het presidentschap van James A. Garfield , de 20e president van de Verenigde Staten , inclusief zijn standpunten tegen corruptie en voor burgerrechten. Ook is te zien hoe zijn pad kruiste met dat van Charles J. Guiteau , een misleide bewonderaar, die hem uiteindelijk neerschoot , wat leidde tot de dood van Garfield.
____________________

Review:

Charles J. Guiteau (Matthew Macfadyen) was een man die faalde in alles wat hij probeerde. Hij leefde van zijn zus en haar man omdat hij geen huishouden of bedrijf kon runnen. Guiteau was waanvoorstellingen, maar vreemd genoeg ook charmant; een man die ervan overtuigd was dat het lot hem iets verschuldigd was. Toen hij een toespraak schreef voor James Garfield (Michael Shannon) tijdens de presidentsverkiezingen van 1880, geloofde hij dat het zijn woorden waren die Garfield tot president hadden gemaakt. En toen de erkenning uitbleef, besloot hij het lot te dwingen.
Death by Lightning verkent die langzame spiraal tussen waanvoorstellingen en lotsbestemming met een duistere, ongemakkelijke schoonheid. De serie begint als een politiek drama, maar ontvouwt zich als een tragische psychologische studie. Michael Shannon, als Garfield, speelt wederom een ​​man die stille pijn draagt, het soort rol dat zijn handelsmerk is geworden. Hij is vermoeid, intelligent en gekweld. Matthew Macfadyen steelt echter de show. Zijn Guiteau is geen monster; hij is gevaarlijk menselijk; Spraakzaam, misleidend en verontrustend sympathiek.
De productie is onberispelijk. Je kunt het gelakte hout en de oude tabak bijna ruiken. De dialogen vangen de ingetogen beleefdheid van het Amerika van 1880, toen brieven wapens waren en macht gehuld was in manieren. Betty Gilpin als Lucretia Garfield brengt zowel waardigheid als hartzeer, en geeft het verhaal een stevige basis wanneer de mannen afdwalen naar ego.
Historisch gezien weet de serie de spanning goed te pakken. Guiteau haalde misschien de trekker over, maar het was Dr. Willard Bliss, de arrogante arts die weigerde antiseptica te gebruiken, die de klus klaarde. De titel Dood door Bliksem is niet letterlijk; het gaat over de plotselinge schok die een natie verbrijzelde, het moment waarop ambitie, ego en waanzin tegelijk toesloegen.
Een van de mooiste momenten is de ware liefde tussen Garfield en zijn vrouw Crete. Ze steunden elkaar echt in alles, en hun steun voegt veel toe aan het verhaal. Het is een mooie herinnering dat achter elke grote leider iemand staat die net zo sterk is. Uiteindelijk vertelt de serie ons dat je geen held hoeft te zijn om een ​​verschil te maken - gewoon een fatsoenlijk mens die bereid is op te staan ​​en een beetje op te offeren om te doen wat goed is.
Het is niet perfect, het tempo zakt halverwege in en Garfields presidentschap voelt meer als een schaduw dan als een middelpunt, maar de acteerprestaties, het scenario en de sfeer maken het de moeite waard om te kijken. Als de laatste scène voorbij is, blijf je achter met de ongemakkelijke waarheid: de geschiedenis wordt niet geschreven door helden of schurken, maar door mannen die hun eigen spiegelbeeld aanzien voor hun lot.
In veel scènes hangt het portret van George Washington aan de muur, wat iedereen eraan herinnert dat de grondleggers van het land probeerden een rechtssysteem op te zetten dat de pogingen van één persoon of groep om de macht van de overheid te misbruiken om hun eigen nest te bestrijken, zou dwarsbomen. Toen, net als nu, worstelen mensen onvolmaakt om ervoor te zorgen dat dat ideaal wordt vervuld.
Het werk is absoluut binge-waardig, hoewel de producenten er terecht in slaagden het in vier afleveringen op te delen in plaats van te proberen kijkers één episch verhaal van vier uur te laten kijken.