MobLand (serie 2025)

De Harrigans, een Londense misdaadfamilie, raken verwikkeld in een strijd met de Stevensons die de bendes en hun leven zou kunnen ruïneren. Harry Da Souza is een slimme en geduchte fixer die door de familie Harrigan wordt ingehuurd om het escalerende conflict dat hun imperium bedreigt, te beheersen en te beheersen. Naarmate de spanningen tussen de families toenemen, krijgt Harry de taak om de belangen van de Harrigans te beschermen en een algehele bendeoorlog te voorkomen.
_______________________
Mobland is een masterclass in hoe je geen misdaaddrama moet maken. Als iedereen onverbeterlijk, oninteressant en emotioneel vlak is, waarom zouden we dan blijven kijken hoe ze elkaar kapotmaken?
Als je in 2025 een maffiaserie gaat maken, is het minste wat je kunt doen het publiek personages geven om zich mee te identificeren. Mobland faalt op dit vlak spectaculair. Bijna elk personage lijkt mee te doen aan een of andere ziekelijke wedstrijd voor Meest Ondraaglijke Mens. Naar hen kijken is alsof je vastzit aan een familiediner waar iedereen gewapend en emotioneel onbereikbaar is.
Laten we beginnen met Maeve – moeder, grootmoeder, matriarch uit de hel. Ze is misschien wel het meest frustrerende personage op het scherm sinds Joffrey Baratheon. In Game of Thrones waren zelfs de psychopaten in ieder geval boeiend. Hier is het gewoon pure, meedogenloze toxiciteit.
Het verbijsterende is dat Mobland absoluut niets lijkt te hebben geleerd van de groten der aarde. In The Sopranos of Peaky Blinders zie je mensen gruwelijke dingen doen - maar je geeft om ze. Je begrijpt ze. Er is diepgang, tegenstrijdigheid, gebroken menselijkheid. In Mobland zijn de personages gewoon... afschuwelijk. Niet gebrekkig, niet moreel dubbelzinnig - gewoon ronduit weerzinwekkend. En niet op een leuke manier.
Het script lijkt te denken dat scherpte gelijk staat aan interesse. Maar zonder empathie is er geen spanning. Alleen maar lawaai. Je blijft personages gewelddadige daden zien plegen zonder berouw, nuance of doel - en het volgen van de serie wordt pijnlijk.
Er is één lichtpuntje: Tom Hardy. Zoals altijd brengt hij een niveau van ernst, onvoorspelbaarheid en gekwetste charme waar de rest van de cast alleen maar van kan dromen. Maar zelfs dan is het moeilijk te begrijpen waarom zijn personage - die lijkt op een echt persoon - werkt voor een familie die zo cartoonesk afschuwelijk is.Ten slotte zit deze wereld vol achterbaksheid en chaos, het is zo overdreven dat niemand die in deze wereld heeft bestaan ​​echt zou kunnen zijn, en dat is zowel onderdeel van de lol als de uitdaging van MobLand. Het is op geen enkele manier een realistische kijk op het leven van de maffia - het is meer een bloederig verhaal over waanzin en wraak uit de Romeinse tijd.