Ik mocht onze pasgeboren kleinzoon niet aanraken

‘Ik mocht onze pasgeboren kleinzoon niet aanraken’
Adriana Korteweg (70) en Adri Lodder (71): hij heeft al vijf jaar geen contact met hun zoon en kleinkinderen, zij alleen nog sporadisch.

Adriana Korteweg: ‘De vete speelt voornamelijk tussen mijn schoondochter en mijn man. Daardoor mogen onze zoon en zijn kinderen van zijn vrouw niet bij ons thuis komen, en kent mijn man zijn eigen kleinkinderen niet. Ik heb een beetje contact met hen en dat tolereert ze, maar zelf is ze daar nooit bij. Ik mag niet praten over opa. Het enige wat mijn zoon erover zegt, is dat het is zoals het is.

Als kind was hij een keurige, knappe jongen met veel humor, en mijn band met hem was goed, net als die met onze dochters. Geen prater, maar hij stak goed in elkaar. Halverwege de twintig kreeg hij verkering met zijn huidige vrouw, een meisje met een nogal moeilijke jeugd. Ze was uiterst intelligent, maar ze had lak aan conventies en was fel in haar reacties. Ik vond het lastig met haar om te gaan, maar ik wilde de geliefde van mijn zoon niet afwijzen. Als we haar zouden opnemen in de warmte en harmonie van het gezin, zou het wel goed komen.

Maar zo eenvoudig lag dat niet. Toen ze eenmaal samenwoonden en bijvoorbeeld dagenlang de telefoon niet opnamen, kregen zij en mijn man daar onenigheid over. Ik kreeg het gevoel dat ze ons volkomen afwees. De verwijdering werd nog groter na een hooglopende ruzie tussen mijn man en schoondochter over asielzoekers, op een verjaardagsetentje van onze zoon.

Na de geboorte van hun eerste kind mochten we pas na een paar dagen een halfuur komen. Ik mocht onze kleinzoon niet aanraken. Ook daarna mochten we hem nauwelijks zien. Mijn zoon legde me uit dat ze met hun drieën een kleine maatschappij vormden en op zichzelf wilden zijn. Daar hadden we veel moeite mee.

Ik vind het overigens onterecht om mijn schoondochter als schuldige aan te wijzen. Mijn man is ook niet makkelijk. Ze vindt hem een “autist”. Ik denk dat mijn zoon zwijgt omdat hij tussen twee vuren zit. De hele situatie is een nachtmerrie waaruit ik zo snel mogelijk wil ontwaken. Ook mijn man vindt het heel erg. Maar hij heeft er vrede mee zolang onze zoon floreert in zijn werk en niet in de goot ligt.’

‘Via anderen hoorde ik dat ze een kind had gekregen’
Ineke Ekkers (66) heeft haar zoon al negentien jaar niet meer gesproken, en haar dochter – met een onderbreking – negen jaar niet.

‘Zo’n twintig jaar lang heb ik de kinderen verzorgd zodat mijn man carrière kon maken. In die tijd heb ik veel te veel ingeleverd. Daar komt bij dat onze relatie heel kil was en mijn man me jarenlang ontrouw was. Toen mijn zoon en dochter het huis uit gingen, was ik helemaal op. Mijn man werd woedend toen ik wilde scheiden: ik zou geen cent van hem krijgen. Mijn kinderen reageerden in eerste instantie neutraal. Maar al snel leek het erop dat mijn man hen inzette bij zijn alimentatiestrijd.

Ik herinner me een naar gesprek met mijn zoon waarin hij zei dat mijn alimentatie wel wat minder kon; anders kon hij niet naar de vervolgopleiding in Amerika die hem al zo lang was beloofd. Ik was verbijsterd dat mijn man dat kennelijk met hem besprak. Daarna heb ik mijn zoon nooit meer gezien. Ik schreef hem brieven, maar er kwam geen antwoord.

Ook mijn dochter werd kwaad omdat ik van thuis spullen had meegenomen, waaronder de piano. Dat had ik in mijn ontreddering niet chic aangepakt, dat geef ik toe. Maar het leidde ertoe dat ook zij me niet meer wilde zien. Via anderen hoorde ik op zeker moment dat ze een kind had gekregen, dat inmiddels al vier maanden was. Mijn gevoel in die tijd kan ik alleen maar uitdrukken als schreeuwpijn. Omdat ik er geen woorden voor had, maakte ik er letterlijk beelden over. Dat was mijn redding.

Ik stuurde mijn dochter kaartjes, cadeautjes voor mijn kleinkind, geld voor de trein, maar ik hoorde niets. Pas toen het jongetje zes jaar was en kanker bleek te hebben, kreeg ik via mijn schoonzus weer contact met mijn dochter. Dat contact is zeven jaar goed geweest.

Niet lang nadat mijn kleinzoon overleed, kwam ze langzaam weer in de ban van haar vader. Die heeft sindsdien een prestigieuze opleiding in Amerika voor haar betaald, een auto, een woning, haar hele levensonderhoud. Het contact met mij heeft ze weer verbroken toen hij haar betrok in ons gevecht om de alimentatie.......

Bron https://www.psychologiemagazine.nl/.../al-die-dertig.../....