Angst voor afwijzing
Angst voor afwijzing
Iets in jou wil gezien worden voor wie je ten diepste bent.
De confrontatie met onze pijn en eenzaamheid in het niet gezien, erkend of gewaardeerd worden, kan zo heftig zijn, dat we blijven uitreiken naar de ander: Zie en erken mij alsjeblieft!
Wanneer jij zo graag erkend en gewaardeerd wil worden door de ander, erken jij jezelf eigenlijk voor de volle honderd procent voor wie jij bent? Met alles erop en eraan, met je mooie en je minder leuke kanten?
Maar al te vaak wijzen we onszelf af en proberen we de leegtes in onszelf te vullen via de goedkeuring van de ander.
Maar die ander heeft geen idee waar die leegtes zitten. Laat staan dat die weet hoe diep die zijn. Daar zal die ander dus nooit aan kunnen voldoen.
Andersom kan jij ook nooit voldoen aan de diepe verlangens van al die anderen. Hoe jij je best ook doet, hoeveel rekening je ook probeert te houden met, er zal altijd wel iemand zijn in wiens ogen je niet oké bent.
Het heeft een raar soort dualiteit in zich: door zo enorm je best te doen om gezien te worden, ga jij je aanpassen aan de menigte, waardoor je uiteindelijk niet meer opvalt.
Dus heb jij de moed om helemaal te mogen zijn wie jij bent? Oók als de ander daar iets van vindt?
En kan je jezelf toestaan om dat spannend te mogen vinden?
Uiteindelijk word je vooral gewaardeerd om wie je ten diepste bént en niet voor wie je in de ogen van de ander zou-moeten-zijn.
Daarin zal je namelijk nooit voldoen.
Bron Dokter Juriaan
Kunstenaar onbekend
Reacties
Een reactie posten