Lisey's Story

 Twee jaar geleden verloor Lisey Landon haar man na vijfentwintig huwelijksjaren. Scott Landon was een gevierd bestsellerauteur en een gecompliceerd mens, een man met evenveel talenten als geheimen. Al voor ze trouwden wist Lisey dat Scott soms een plaats bezocht - een plaats die hem zowel beangstigde als heelde,die hem levend op kon eten of hem de ideeën gaf die hij nodig had om te leven en te schrijven. Twee jaar na zijn dood is het aan Lisey om zijn demonen onder ogen te zien, en om naar die angstaanjagende plek, genaamd Boo'ya Moon te gaan. Wat begint als een poging van een weduwe om de werkkamer van haar man op te ruimen, eindigt in een levensgevaarlijke reis door de duisternis die hij in zich had... Dit is het persoonlijkste en krachtigste werk van Stephen King tot nu toe, over de bronnen van de creativiteit, de verlokkingen van de waanzin en de geheime taal van de liefde. Apple TV+ baseerde er de Apple Original-serie Lisey's Story op.

De miniserie is een verbetering ten opzichte van de roman, die ik een van Kings zwakste vind, ondanks het feit dat hij zegt dat het zijn favoriete boek is. Het boek is meedogenloos duister en deprimerend, letterlijk zonder humor, met een onnodig indirect en deprimerend einde. De miniserie daarentegen, hoewel even somber en deprimerend voor de overgrote meerderheid, komt wel degelijk tot een conclusie die de roman niet deed. Het is triest en mooi, bitterzoet, een diep emotioneel eerbetoon aan romantische liefde, loyaliteit en verlies. Ik besloot pas in de laatste 15 minuten van de laatste aflevering over de miniserie, en toen bereikte hij wat de roman niet deed.
Wat recensenten betreft die het bekritiseren omdat het "alleen maar stijl en geen inhoud" is, missen ze ofwel de essentie van het productieontwerp, ofwel hebben ze niet genoeg levenservaring om de thematische emotionele inhoud van het verhaal te begrijpen, waarderen en voelen.
Wat betreft het productieontwerp: de personages reizen letterlijk een fantasierijke alternatieve wereld van de realiteit in. Lisey's Story bekritiseren vanwege de flamboyante visuele stijl is hetzelfde als Doornroosje of Peter Pan om dezelfde reden bekritiseren. Het is gewoon een absurde uitspraak die duidelijk maakt dat die kijker echt niet begrijpt hoe hij fantasyfilms of -series moet kijken, wat je doet afvragen waarom ze dit überhaupt kijken, aangezien het uit de beschrijving duidelijk is dat het dat is. Wat betreft het idee van gebrek aan inhoud, daar heb ik al over gesproken.
Ik zeg niet dat het verhaal of het programma geen gebreken hebben. De roman en de miniserie zouden er baat bij hebben gehad om Scotts personage veelzijdiger en minder zweverig te maken. Ik kon ook de manier waarop Lisey fysiek wordt mishandeld en herhaaldelijk wordt uitgescholden voor het scheldwoord niet waarderen. Ik vond het moeilijk om dit in beide versies van het verhaal te verwerken, en ik weet nog steeds niet zeker of het nodig was. We begrijpen het punt al ruim voor het einde van elke scène in kwestie en ik vraag me af waarom King, die het script schreef, en de showrunner beiden vonden dat deze momenten uitgebreid moesten worden. En, zoals ik al eerder zei, de speelduur van vijf uur had baat gehad bij ten minste een paar momenten van karakterontwikkelende humor, maar die zijn er bijna niet.
Uiteindelijk denk ik dat dit een van de betere verfilmingen van een King-roman is, en de enige die ik kan bedenken die het bronmateriaal daadwerkelijk verbetert. Ik raad het aan voor bedachtzame, fantasierijke fantasykijkers en mensen die diepe emoties en empathie kunnen voelen voor de personages die ze spelen. Je moet deze serie op emotioneel niveau kunnen beleven om te begrijpen wat King probeert te bereiken.
Zeer aardige cast.
Meer dan een beetje angstaanjagend. De overduidelijk duistere personages komen over als eentonig... de potentie voor subtiliteit gaat verloren. Ik weet hoe briljant King is, en ik besef dat het belangrijk voor hem was om het script voor de televisieserie te schrijven... maar ik weet niet zeker of hij inspraak had in de interpretaties van de acteurs.
Over het algemeen voelt dit alsof het onnodig langdradig wordt – dat is mijn voorspelling, na één aflevering. Als het een film was geweest, had ik hem helemaal afgekeken.
"Ach, geef het een kans", zeg je.
Ik heb het een kans gegeven. Ik heb er genoeg van.