Hoe goed ken ik het

 Hoe goed ken ik het… schaamte en schuldgevoel.. Met een vinger naar mij wijzen, gaf me al schuldgevoel ook al had ik niets gedaan..

Maar ook als subtiele manier om mezelf af te wijzen, mezelf in het donker te houden en uit het zicht.. Het licht en zicht van mezelf en anderen mijdend als de pest.. Het gaf me veel door te voorkomen dat ik zichtbaar werd… Ook droeg ik het transgenerationeel als de last van mijn vader..die ik hem uiteindelijk terug gegeven heb..

Langzaam verdwijnt het nu… en dat is fijn en heel bevrijdend ook..

“IK STOP ERMEE ME TE SCHAMEN

Lieve schaamte,

Dank je wel.

Dank je wel dat je er was toen ik je nodig had.

Dank je wel dat je me hielp mijn rotzooi te verbergen.

Dat je me hielp de 'slechte' dingen te verbergen die anderen niet wilden.

De angsten. De twijfels. Het verdriet. De pijn.

Die vreemde, verontrustende, "onbeschaafde, abnormale" gedachten.

Je hebt me ze laten onderdrukken. Ervan afgeleid.

Ik creeerde ermee een persona, een masker.

Was erdoor "iemand anders".

Dank je wel. Je hebt me gered, denk ik.

Je hebt me gered van straf. Van spot.

Van verwaarlozing. Van indringing.

Van gepest, gekwetst en verlaten worden.

Je hebt me gered van oordeel.

Van de gruwel van afwijzing.

Van de angst om liefde te verliezen.

Ik had je toen nodig, ja.

In mijn onschuld. In mijn onervarenheid.

Ja, ik denk dat je mijn leven hebt gered.

Je was een geweldige en loyale metgezel.

Dank je wel. Ik buig voor je kracht.

Maar nu, schaamte, heb ik je niet meer nodig.

Ik ben klaar om mijn ware zelf aan de wereld te laten zien.

Ik kan niet langer in een leugen leven.

Ik wil dat anderen mijn ware ik leren kennen. Dat ze de 'puinhoop' in mij zien.

Deze ongemakkelijke gedachten. Deze 'donkere' gevoelens.

Deze 'schandelijke' delen...

die misschien toch niet 'schandelijk' zijn.

Ik wil mijn imago nu loslaten.

Gezien worden in het daglicht.

Zodat ik geliefd kan worden om wie ik werkelijk ben.

Onverdedigd. Onbeschermd. Echt.

Het is waar, ik ben doodsbang!

Je hebt me een geweldige bescherming geboden, schaamte!

Zonder jou voel ik me zo wankel, rauw, onzeker.

Zo kwetsbaar. Maar ook zo verdomd levend!

Ik begeef me naar het Onbekende.

Dank je wel, schaamte.

Je hebt je werk goed gedaan.

Je probeerde me alleen maar te helpen, dat weet ik.

Ik heb je gewoon niet meer nodig.

Je bent welkom om langs te komen wanneer je maar wilt.

Je mag me gerust blijven adviseren.

("Draai je om! Verberg je! Trek je terug! Hou je mond! Pas je aan! Blijf klein!")

Maar ik zal je niet langer gehoorzamen.

Ik zal je slaaf niet zijn.

Ik neem mijn leven terug.

Ik heb een nieuwe geliefde gevonden.

Een nieuwe gids.

Een nieuwe beste vriend:

Mezelf.” __________________________________

How well do I know it… shame and guilt.. Pointing a finger at me, already made me feel guilty even though I had done nothing..

But also as a subtle way to reject myself, to keep myself in the dark and out of sight.. Avoiding the light and sight of myself and others like the plague.. It gave me a lot by preventing myself from becoming visible… I also carried it transgenerationally as the burden of my father..which I eventualy gave him back..

It is slowly disappearing now… and that is nice and very liberating too..

“I AM BREAKING UP WITH SHAME

Dear shame,

Thank you.

Thank you for being there when I needed you.

Thank you for making me cover up my messy parts.

For helping me hide the 'bad' bits that other people didn't want.

The fears. The doubts. The sorrows. The pains.

Those strange, disturbing, "uncivilised, abnormal" thoughts.

You got me to suppress them. Distract from them.

Create a persona, a mask.

Be "someone else".

Thank you. You saved me, I think.

You saved me from punishment. From ridicule.

From neglect. From intrusion.

From being bullied, hurt, abandoned.

You saved me from judgement.

From the horror of rejection.

From the terror of losing love.

I needed you back then, yes.

In my innocence. In my inexperience.

Yes, I think you might have saved my life.

You were a great and loyal companion.

Thank you. I bow to your power.

But now, shame, I need you no more.

I am ready to expose my true self to the world.

I cannot live a lie anymore.

I want others to know the real me. To see the 'mess' within.

These inconvenient thoughts. These 'dark' feelings.

These 'shameful' parts...

which might not be 'shameful' after all.

I want to drop the persona now.

Be seen in daylight.

So I can be loved for who I really am.

Undefended. Unprotected. Real.

True, I am terrified!

You have provided wonderful protection, shame!

Without you, I feel so shaky, raw, uncertain.

So vulnerable. But so damn alive, too!

I am moving into the Unknown.

Thank you, shame.

You have done your job well.

You were only ever trying to help, I know.

I just don't need you anymore.

You are welcome to visit whenever you want.

You are welcome to keep advising me.

("Turn back! Hide! Withdraw! Shut up! Fit in! Stay small!")

But I won't be obeying you any longer.

I won't be your slave.

I am taking back my life.

I have found a new lover.

A new guide.

A new best friend:

Myself.”

- Jeff Foster.