Onvoorwaardelijke liefde

 Onvoorwaardelijke liefde brengt ons van “zien” in de meest brede zin naar zijn. Zoals de dagelijks opkomt en bloemen bloeien en geuren… zonder een enkele voorwaarde… en als offer.. Hun aanwezigheid is er… Ik zie jou dus jij bestaat…jij bent er voor mij…ik geef jou erkenning.. Ik zie mij dus ik besta…ik ben er… Er is dus bewust zijn…

“In het ontwaken valt het masker van de afgescheidenheid.

Het ik dat liefde zoekt, smelt weg in de zon van de liefde zelf.

Wat overblijft is geen emotie, geen verlangen — maar aanwezigheid.

Een stille offerande die zichzelf geeft, zomaar zonder reden.

Zoals de zon opkomt —

niet voor iemand speciaal,

maar omdat haar aard is om te stralen.

Onvoorwaardelijke liefde is de geur van een bloem die zich opent

voor niemand, voor niets —

maar omdat open zijn haar ware aard is.

In het ontwaken verdwijnt de drang om bemind te worden,

en verschijnt het vermogen om te zijn als de zon,

als de bloem,

als het veld waarin alles verschijnt.

Deze liefde vraagt geen erkenning,

geen bevestiging,

geen ruil.

Ze is de geur van het goddelijke die door je heen stroomt,

omdat je er niet meer tussen staat.

En zo wordt liefde een offer:

een overgave,

een vanzelfsprekende daad van zijn,

zonder ik en zonder ander,

puur, helder, vrij.”