Ik ben niet oud, ik ben knapperig

 Ik ben niet oud, ik ben knapperig.

Dat is het mooiste van ouder worden: je wordt als een goede wijn, die naarmate de jaren verstrijken alleen maar beter wordt, zelfs als die wijn af en toe wat pruttelt of in de war raakt door de dingen die je vroeger met gemak deed, zoals een trap oplopen zonder te puffen of je favoriete liedjes van vroeger te herkennen.

Met ouder worden komt niet alleen de rimpels en de verminderde geheugencapaciteit, oh nee, het is ook een tijdperk van nieuwe vaardigheden en, jawel, wijsheden die je voorheen niet voor mogelijk had gehouden. Neem bijvoorbeeld mijn nieuwste talent: niezen, hoesten én een scheet laten in één vloeiende beweging. Je zou denken dat dit een misverstand is, maar geloof me, het is een kunstvorm die ik door de jaren heen heb verfijnd. En de wijsheid die hierbij komt, is even simpel als praktisch: altijd een schone onderbroek bij je hebben.

Want als je na al die jaren van ervaring niet meer vertrouwt op de kracht van je eigen lichaam, wanneer weet je dan wél of iets écht een scheet is? Je leert snel dat niet alles wat zich aandient zonder waarschuwing komt. Zo is het leven, mijn vriend. De enige constante is dat de verrassingen zich blijven aandienen.

En het is niet alleen je lijf dat in de war raakt. Je geheugen, oh ja, dat vergeet je graag. Maar dit is geen teken van verval, nee, dit is de ultieme vorm van zen: het vermogen om volledig in het moment te leven, zonder enige zorg voor wat er net gezegd is. Wat was de vraag ook alweer? Ach, dat doet er niet toe. De wijsheid die hierbij komt is: "Als het belangrijk was, zou je het je herinneren. Zo niet, dan is het gewoon weer een kans om iets nieuws te leren."

En dan zijn er de nieuwe fysieke activiteiten. Denk aan een simpele wandeling naar de winkel, vroeger een routineklus, nu een gedurfde expeditie. Elke stap voelt als een gevecht tegen de zwaartekracht, maar oh, de overwinning als je uiteindelijk de deur weer bereikt! Dat is geen "gezond leven," dat is pure wilskracht. En geloof me, als je na een wandeling naar de supermarkt nog in staat bent om rechtop te staan zonder het gevoel te hebben dat je een heel andere dimensie hebt betreden, ben je een ware krijger.

De eerste keer dat je je eigen lichaam hoort kraken als een oude houten stoel, besef je dat je geen jonge veertiger meer bent. Nee, je bent een soort biologisch museum. Alles kraakt, alles piept. Het is net alsof je een live performance van de natuur zelf krijgt, met als soundtrack de symfonieën van veroudering. Wees niet bang voor deze geluiden, ze zijn de zachte melodieën van ervaring.

En dan, natuurlijk, zijn er de zogenaamde "handige gadgets" die je vroeger nooit nodig had, maar nu ineens onmisbaar zijn. Mijn bril, bijvoorbeeld. Eerst een modeaccessoire, nu mijn meest dierbare bezit. Zonder die bril voel ik me als een blinde tovenaar in een bibliotheek vol magische boeken – ik weet dat ze er zijn, maar ik kan ze niet lezen. En de bril heeft zijn eigen wijsheid: als je iets niet ziet, dan betekent dat niet dat het er niet is. Soms moet je gewoon even anders kijken. Maar je leert snel dat als je je bril kwijt bent, het vinden ervan een avontuur wordt. Het is een zoektocht die je, als je geluk hebt, niet midden in de nacht begint.

En dan is er mijn telefoon. Je zou denken dat je je telefoon het best kunt vinden als je hem zoekt, maar nee. Mijn telefoon heeft een magische gave: hij verdwijnt altijd precies op het moment dat ik hem het hardst nodig heb. Elke keer als ik hem zoek, voel ik me als een Sherlock Holmes die in zijn eigen huis een mysterie probeert op te lossen. Maar zodra ik het op geef en "oké, ik weet het niet meer" zeg, komt de telefoon uit zijn schuilplaats. De les? Het antwoord ligt altijd onder je neus… en soms onder de bank.

En tenslotte, de ultieme wijsheid die je verkrijgt na al die jaren van overleven, is misschien wel dit: als je een maaltijd eet en je je niet herinnert wat je net gegeten hebt, dan heeft het in ieder geval goed gesmaakt. Want ouder worden is, naast een strijd tegen de zwaartekracht en de realisatie dat je lichaam een vreemd soort geluiden begint te maken, ook het omarmen van de kunst van genieten zonder te veel vragen te stellen, zo gek veel tijd heb je daar toch niet meer voor.

“Ouder worden is niet afwachten tot het er is, maar leren dat de zorgen die je ooit had allemaal, niet meer zo zorgelijk zijn als je vroeger dacht.”

De Kunst van het Ouder Worden
Het leven wordt een beetje krakerig,
maar dat maakt het alleen maar rijker,
een nieuwe manier van denken,
en een lichaam dat soms lacht, soms zucht.
De spiegel die je niet meer verbaast,
je handen zijn niet langer strak,
maar ze dragen je met liefde,
zoals een oude vriend, een oude zaak.
De telefoon verdwijnt, de bril is kwijt,
maar wat maakt het uit, je hebt tijd,
alles is nu iets minder dringend,
want als je het niet vindt, ben je het ook niet kwijt...
Ouder worden is een dans met de tijd,
je krijgt meer rimpels, maar minder strijd…
De zorgen verdwijnen als wolken in de lucht,
en de wijsheid blijft hangen in een zachte zucht.
Laat maar komen, de nieuwe levenskunst,
we weten nu wat echt belangrijk is…
geniet van het moment, het leven is kort…
Vier het leven.