American Playboy: The Hugh Hefner Story Review

 De serie is een combinatie van interviews, archiefmateriaal (waaronder momenten uit Hefners enorme persoonlijke collectie) en filmische naspelingen die de lancering van het tijdschrift en de daaropvolgende zes decennia van Hefners persoonlijke leven en carrière bestrijken. Tijdens de opbouw van zijn imperium besteedde Hefner ook tijd aan het verdedigen van burgerrechten, vrijheid van meningsuiting en seksuele vrijheid.

Fascinerend en meeslepend. Hoewel deze presentatie veel omvat, blijft het maar oppervlakkig. Er zijn talloze dingen die niet aan bod komen, maar wat er wel is, geeft ons een overzicht van zijn superieure carrière. Er is een vleugje hagiografie gaande, dus we zien Hef alleen in het beste licht. Er zijn dingen die mijn kennis hebben verbreed en een aantal misverstanden hebben rechtgezet. Als ik dit bekijk, besef ik hoe diep ik ben beïnvloed door Hugh Hefner en zijn imperium. Seks IS goed. Oorlog IS slecht. Onderhuids zijn we allemaal mensen: alle rassen, nationaliteiten, religies, geslachten en seksuele geaardheden. Het is geen slecht idee om af en toe los te gaan en van het leven te genieten en een leuke tijd te hebben.
Als je oud genoeg bent om je de gouden jaren van Playboy te herinneren, dan zie je dat ze vroeger advertenties met die vraag plaatsten, bedoeld om potentiële adverteerders te laten zien hoe cool, hip en verfijnd de lezers waren. Meestal een zeer succesvolle man, misschien in de dertig, die in een luxe sportwagen rijdt, de beste stereo-installatie heeft, dure drank drinkt, zich stijlvol kleedt, op vakantie gaat naar exotische oorden en natuurlijk altijd omringd is door een mooie vrouw. Dus in een parodie van National Lampoon op de vroege jaren 70 plaatsten ze de advertentie "Wat voor soort man leest Playboy?" met een afbeelding van een toiletcabine, met het tijdschrift op de badkamervloer opengeslagen op de middenpagina, voor een paar benen met hun spijkerbroek en ondergoed tot aan hun enkels over hun Converse tennisschoenen getrokken, duidelijk van een puberjongen en je kunt natuurlijk raden wat hij doet.
En dat was waar Playboy destijds echt om draaide. Voor elke lezer die de hippe, knappe man was met een ruim besteedbaar inkomen die prachtige vrouwen aantrok, waren er minstens een dozijn andere lezers die niet in dat hokje pasten. Tienerjongens (en pre-jongens) die bij hun ouders woonden en hun problemen voor hun moeder verborgen hielden. Studenten die de centerfolds aan de muren van hun studentenhuis of studentenvereniging hadden hangen. GI's, matrozen, gevangenen. Hoewel Playboy wel een aantal interessante artikelen bevatte, waren het de prachtig gefotografeerde foto's van de halfnaakte, bloedmooie vrouwen die mannen het tijdschrift lieten kopen in een tijd waarin softcore-erotiek niet zomaar verkrijgbaar was.
"American Playboy" doet een behoorlijke poging om de geschiedenis van het tijdschrift te reconstrueren en wat ooit een echt zakenimperium en een heerlijk hedonistische levensstijl was die Hugh Hefner ten deel viel. Het is gedaan in een documentaire stijl, met veel foto's, zeldzame filmfragmenten en filmische naspelingen. Matt Whelan zet Hef goed neer; Hij klinkt precies als hem, hoewel hun fysieke gelijkenis minimaal is, aangezien Whelan een vrij grote kerel is en Hef een mager ettertje. Het verhaal concentreert zich grotendeels op de jaren 50 en 60, de "Mad Men"-periode van Playboy, en eindigt grotendeels rond 1980, na Playboy's 25-jarig jubileum. De laatste aflevering beslaat de afgelopen bijna 40 jaar, waarin Hef de teugels van Playboy overdroeg aan zijn dochter, besloot te trouwen en kinderen te krijgen (het huwelijk duurde 9 jaar) en vervolgens, op zijn 70e, besloot om zich weer over te geven aan het feestleven van zijn hoogtijdagen. Dat bracht ons bij de absolute onzin van de realityserie "Girls Next Door", die een paar jaar duurde in het decennium van de jaren 2000.
Als je Playboy in hun gouden tijdperk hebt gelezen, zul je dit geweldig vinden. Wees gewaarschuwd, sneeuwvlokjes, er is genoeg T&A en ik weet zeker dat je beledigd zult zijn door wat jij seksisme en uitbuiting van vrouwen zou noemen. Als historisch stuk weet ik niet zeker of alles klopt, omdat het door Playboy is geproduceerd en daarom vanuit hun perspectief wordt gepresenteerd.
Ik vond de structuur mooi, de mix van documentaire beelden en dramatiseringen die van de ene naar de andere overvloeiden als twee verschillende manieren om het verhaal te vertellen.