MIJN ZIEL IS GEBRUIK

 Dit prachtige gedicht is opgedragen aan iedereen die 50 jaar en ouder is, maar vandaag is het een schat voor ons allemaal.

MIJN ZIEL IS GEBRUIK
Ik heb mijn jaren geteld en ontdekt dat ik minder tijd voor me heb dan achter me.

Ik voel me als dat kind dat een pakje snoep heeft gekregen: hij genoot zorgeloos van de eerste, maar toen hij besefte dat er weinig waren, begon hij ze met een nieuwe intensiteit te proeven.

Ik heb geen tijd meer voor absurde mensen, die ondanks hun leeftijd niet volwassen zijn geworden.

Mijn tijd is te kostbaar om te debatteren over titels of futiliteiten. Ik zoek de essentie, want mijn ziel heeft haast, en er zijn weinig zoetigheid in mijn pakje...

Ik wil samenleven met mensen die diep menselijk zijn, degenen die kunnen lachen om hun fouten, die niet trots zijn op hun triomfen en die niet van hun verantwoordelijkheden weglopen.

Ik wil wandelen met degenen die opkomen voor de menselijke waardigheid, die zich hechten aan waarheid en eerlijkheid.

Het belangrijkste is wat het leven zin geeft, wat het mooi en waardevol maakt.

Ik wil me omringen met mensen die het hart kunnen aanraken, met degenen die de ziel verzachten in plaats van te harden.

Ja, ik kijk er naar uit. Ik kijk ernaar uit om te leven met de intensiteit die alleen volwassenheid kan bieden.

Ik wil geen van de zoetigheid die ik nog heb verspillen. Ik weet dat ze nog mooier zullen zijn dan die welke ik tot nu toe heb geproefd.

Mijn doel is om het einde in vrede te bereiken met een rustig hart, omringd door de wezens van wie ik hou en in harmonie met mijn geweten.

Men zegt dat we twee levens hebben en dat het tweede begint wanneer we beseffen dat we er maar één hebben.

Ik zit in mijn tweede leven.

Ik heb alleen nog tijd voor geluk.

Mario de Andrade. (De kostbare tijd van volwassenheid. )