Lopen met verdriet
Lopen met verdriet. Zij aan zij liepen wij, samen verdriet en ik. Het dragen van mijn leven blijft onder een donkere hemel. Ik vroeg wanneer het zou vertrekken. Als de zon weer zou schijnen. Ik vroeg of het zou genezen, als het de pijn zou kunnen stoppen. Het verdriet nam de tijd om te spreken. Ik vroeg me vaak af waarom. Vaak zaten we samen en het enige wat ik deed was huilen. Het verdriet heeft mij nooit verlaten. en op een dag zei het. ‘Ik ga nergens heen, dus leer in plaats daarvan met mij te leven." Ik raakte toen bevriend met verdriet. Toen begon het te praten. Ik keek uit naar zijn verhalen, als we naast elkaar liepen. Samen deelden we herinneringen dat ik had opgesloten. Verdriet is nu een deel van mij, en ik accepteer dat het hier is om te blijven.
Joanne Boyle ~ Heartfelt
Reacties
Een reactie posten