Soms wordt de weg niet stil omdat hij eindigt

 Soms wordt de weg niet stil omdat hij eindigt, maar omdat er niemand meer naast je loopt.

Je zit aan de rand van je eigen leven, kijkt in de verte en beseft: niet alles wat verdween, is echt verloren gegaan, en niet alles wat bleef, leeft nog echt.
Met de jaren verliest de stilte haar angst. Ze verandert in een ruimte waarin je eindelijk hoort wat je vroeger niet hoorde: jezelf. Je gedachten. Je spijt. Je twijfels. Je stille “wat als…”.
Mensen komen en gaan. Tijd heelt, maar steelt ook. Ze neemt kracht, gezichten, stemmen. Maar ze kan het belangrijkste niet wegnemen — dat wat echt was.
Dus blijf je lopen. Zelfs als de weg leeg is. Zelfs als je hart pijn doet. Gewoon blijven gaan. Omdat iemand moet herinneren. Iemand moet volhouden. Iemand mag niet opgeven. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster