Soms breekt je stem

 Soms breekt je stem.

Niet omdat je zwak bent,
maar omdat je het leven zo diep voelt
dat het nergens meer past — behalve in een schreeuw.

Er zijn dagen waarop je niet weet of je het uithuilt, uitzingt of uitschreeuwt.
En dat is oké.
Want zelfs de ziel heeft momenten waarop ze barst.
Niet om kapot te gaan,
maar om ruimte te maken.

Voor waarheid.
Voor bevrijding.
Voor het besef dat je geen masker hoeft te dragen om geliefd te zijn.

In die barst, in dat rauwe moment waarop je stem breekt,
kan het Licht binnenkomen.
Niet het licht dat je vraagt om perfect te zijn,
maar het licht dat zegt: "Laat maar los. Ik zie je. Helemaal."

Je hoeft niets te bewijzen.
Niet aan de wereld.
Niet aan jezelf.
Want wat echt is, blijft — ook als je het even kwijt bent.

En als je het gevoel hebt dat je stem breekt,
weet dan: je hart zingt verder.
In stilte.
In kracht.
In waarheid.