Als we goed kijken

 Als we goed kijken, kunnen we de opkomst van een nieuwe sociale groep ontdekken die voorheen niet bestond: mensen die nu tussen de zestig en tachtig jaar oud zijn.

Deze groep behoort tot een generatie die het woord verouderen uit het ‘woordenboek’ heeft verdreven, omdat ze daar in hun huidige plannen simpelweg geen ruimte voor hebben.

Het is een echte demografische vernieuwing, vergelijkbaar met de bloei van de adolescentie, wat in die tijd - in het midden van de 20e eeuw - ook een nieuwe sociale groep was, die ontstond om een identiteit te geven aan een massa bloeiende kinderen in volwassen lichamen, die tot dan toe niet wisten waar ze heen moesten of hoe ze zich moesten kleden.

Deze nieuwe groep mensen, nu in de zestig, zeventig of tachtig, leidde een redelijk bevredigend leven.
Het zijn onafhankelijke mannen en vrouwen die lange tijd gewerkt hebben en erin zijn geslaagd de betekenis te veranderen die men decennialang aan het concept van werk gaf.
Ver weg van de sombere kantoren zochten en vonden velen van hen lang geleden de activiteit die ze het leukst vonden en waarmee ze de kost verdienden.

Dat is vermoedelijk de reden dat ze zich tevreden voelen; sommigen dromen er niet eens van om met pensioen te gaan.

Wie met pensioen is, geniet volop van zijn dagen, zonder angst voor leegheid of eenzaamheid, ze groeien innerlijk. Ze genieten van hun vrije tijd, want na jarenlang werken, kinderen opvoeden, behoeften, inspanningen en willekeurige gebeurtenissen is het de moeite waard om naar de zee, de bergen en de lucht te kijken.

Maar een aantal dingen weten we al die niet te maken hebben met mensen die vastzitten in de tijd… mensen van in de zestig, zeventig of tachtig, mannen en vrouwen, bedienen de computer alsof ze dat hun hele leven al hebben gedaan.

Ze schrijven en zien hun kinderen die ver weg zijn en ze vergeten zelfs hun oude telefoon om contact op te nemen met hun vrienden aan wie ze e-mails of WhatsApp berichten sturen.

Tegenwoordig luiden mensen van 60, 70 of 80 jaar nog steeds als oud, zoals een gewoonte is in een tijdperk in dat NOG STEEDS GEEN NAAM HEEFT. Vroeger waren degenen die die leeftijd hadden oud, maar vandaag zijn ze niet dat meer... vandaag zijn ze fysiek en intellectueel volwaardige deelnemers aan deze maatschappij. Ze herinneren zich hun jeugd, maar zonder nostalgie, omdat de huidige jeugd ook vol valpartijen en nostalgie is en dat weten ze maar al te goed …

Tegenwoordig vieren mensen van in de zestig, zeventig en tachtig elke ochtend de zon en lachen ze vaak naar zichzelf. Ze maken plannen voor hun eigen leven, en niet voor dat van anderen.

Misschien is het verschil tussen een kind en een volwassene simpelweg de prijs van hun speelgoed.

“Het leven is voor degenen die weten hoe ze moeten leven.”