Er was eens een mens

 Er was eens een mens – misschien jij, misschien ik – die wandelde door het leven met een hart vol verlangen. De wereld leek soms guur, de stilte van de nacht te zwaar voor de ziel. Maar weet dit:

Zonder de eenzaamheid als metgezel,
blijft de liefde slechts even aan je zijde –
als een vogel die rust op een tak,
maar weer wegvliegt zodra de wind opsteekt.

Want het is in die stille momenten, wanneer niemand kijkt,
dat je jouw ware stem leert horen.
En als je dán – juist dan – durft te fluisteren:
“Ik geloof in mij”,
dan breekt de hemel open.

Plots wordt het onmogelijke zacht.
De liefde keert terug, niet als gast,
maar als huisgenoot.

Vergeet nooit:
De grootste tovenaars van deze aarde
waren zij die hun eigen hart vertrouwden
boven de storm van twijfel.

Dus wandel verder. Met opgeheven hoofd.
Want de magie woont in jou. Altijd al.