Iemand schreef

 Iemand schreef...

Ben dankbaar voor alle ouders die hun eigen pijnlijke, moeilijke ervaringen delen. Betekende veel voor me... te beseffen dat we niet de enige zijn.
Kan niet beschrijven hoe het is om te beseffen dat liefde nooit genoeg was... dat het, hoe hard we het ook probeerden, het beantwoord zou worden. Brak me echt. Complete stilte.
Dus hebben we het gelaten.
Niet omdat we dat ooit wilden, maar omdat de wreedheid ons op de knieën bracht, maar mijn man en mij deed beseffen dat zij niet hetzelfde voor ons voelden als wij voor hen.
Het laten was niet uit woede, maar omdat we de hartverscheurende pijn, onbeantwoorde vragen en boze minachting niet langer konden verdragen. De ironie en de schat die ik nu koester, is dat onze schoondochters en kleinkinderen wel een zorgzame en respectvolle relatie met ons onderhouden, ondanks dat onze twee volwassen kinderen dat niet doen.
We hebben ook een dochter, schoonzoon en kleinkinderen met wie we een wederzijdse, liefdevolle en waardevolle relatie hebben.
Wat onze twee ‘verloren zonen’ betreft, we leren de herinneringen te koesteren toen we van elkaar hielden en lachten, en dat was logisch.
De woede en afwijzing van onze twee oudste volwassen kinderen, die zelfs weigeren om met ons te praten, laten we gaan en respecteren we hun keuzes.