Zeg makker… weet je wat het is?

 Zeg makker… weet je wat het is?

Soms zit je daar, op je gemak, in je schuur of aan de toog, pintje in de hand,
en dan overvalt het je ineens:
“Waar draait dit leven nou écht om?”

’t Is niet wat je hebt,
niet wat je rijdt,
of wie er met je meeloopt als de zon schijnt.

’t Gaat om wie je blijft als het donker wordt.
Als alles stilvalt behalve je eigen hartslag.
Dát is de test, vriend.

We zijn hier niet zomaar.
We zijn hier om te leren, te voelen, te vallen,
en dan weer op te staan — met de handen vuil en de ziel wat schoner.

Er zit iets groots in ons allemaal.
Noem het een vonk, een licht, een motor in je borstkast.
En die wil draaien, grommen, bewegen…
niet stilstaan in oude pijn of in andermans mening.

Dus ja, je mag ruig zijn. Je mag luid zijn.
Maar vergeet je hart niet onderweg.
Want zelfs de sterkste motor draait soepeler
met een beetje warmte onder de kap.

En als je dan op een dag de grens oversteekt,
tussen hier en daar — geloof me, makker —
dan telt maar één ding:
Heb je geleefd met lef? En heb je liefgehad met je hele hart?