In de Stilte van Mijn Ziel

In de Stilte van Mijn Ziel

In de stilte van mijn ziel,
waar de nacht de dag zacht kust,
daar fluistert iets eeuwigs,
een stem die ik nooit vergat.

Ik liep lang door schaduwen,
door kamers vol gemis,
maar telkens voelde ik —
er is Iemand die mij niet vergist.

Wanneer ik viel,
werd ik stil opgevangen,
niet door handen van vlees,
maar door iets wat mij al kende van lang geleden.

Er brandt een zacht licht in mij,
zoals een lampje achter glas,
het flakkert soms bij storm,
maar dooft nooit, nooit helemaal.

En als ik bid, zonder woorden,
en als ik zing, zonder geluid,
dan weet ik:
het onzichtbare is altijd dichtbij,
als een liefde die niets vraagt
maar alles geeft.

Dus als jij ooit denkt: ik ben alleen,
weet dan dat je wordt gedragen.
Er is een kracht die jouw tranen kent,
en ze één voor één in licht verandert.

Het is geen sprookje,
geen verre droom,
maar een waarheid die zingt
in het diepste van je hart.

En dat lied?
Dat zing jij.
Dat bén jij.
Altijd al geweest.