Ze zeiden dat ik verdwenen was
Ze zeiden dat ik verdwenen was.
Dat ik niet meer opdaagde.Dat ik veranderd was.
Ze zagen niet de strijd die het kostte om gewoon te bestaan.
Ze zagen me niet om 2 uur 's nachts liggen,
starend naar het plafond, smekend om mijn gedachten uit te schakelen.
Ze zagen niet de ochtenden dat ik op de rand zat van het bed, proberend mezelf ervan te overtuigen om te bewegen.
Ze zagen niet hoe eten voelde als een opgave, of hoe douchen voelde als
het beklimmen van een berg.
Alles wat ze zagen was de stilte.
De afstand.
De ongelezen berichten.
Achter elke "je bent de laatste tijd zo stil",
verschuild iemand die probeerde te overleven.
Reacties
Een reactie posten