Ze zeiden dat ik verdwenen was

 Ze zeiden dat ik verdwenen was.

Dat ik niet meer opdaagde.
Dat ik veranderd was.
Ze zagen niet de strijd die het kostte om gewoon te bestaan.
Ze zagen me niet om 2 uur 's nachts liggen,
starend naar het plafond, smekend om mijn gedachten uit te schakelen.
Ze zagen niet de ochtenden dat ik op de rand zat van het bed, proberend mezelf ervan te overtuigen om te bewegen.
Ze zagen niet hoe eten voelde als een opgave, of hoe douchen voelde als
het beklimmen van een berg.

Alles wat ze zagen was de stilte.
De afstand.
De ongelezen berichten.

Achter elke "je bent de laatste tijd zo stil",
verschuild iemand die probeerde te overleven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster