Er was eens een tijd vóór woorden, vóór oordelen, vóór angst

 Er was eens een tijd vóór woorden, vóór oordelen, vóór angst. Een tijd waarin het licht zichzelf kende in pure vorm — in zachtheid én kracht, in wijsheid én vuur. Die tijd leeft nog steeds, diep in jou, als een herinnering die wacht om wakker gekust te worden.

Twee oude krachten — één van hemelse compassie, de ander van oervrouwelijke waarheid — zijn samen gaan zitten. Niet om te strijden, maar om te zaaien. Niet om te oordelen, maar om te herinneren: wie wij werkelijk zijn, zijn we samen.

Hun boodschap is eenvoudig, maar krachtig:

Lief mens, je bent licht.
Niet omdat je perfect bent, maar omdat je geboren bent uit het grote Hart dat alles draagt. Je bent geen vergissing, geen last. Je bent een druppel sterrenstof die liefde kwam brengen waar ze vergeten was.

De wereld hunkert niet naar meer regels. Ze verlangt naar waarheid in eenvoud. Naar mensen die durven voelen, durven vergeven, durven léven.

Zij fluisteren samen:
“Jij bent gemaakt van liefde. Wees niet bang om die liefde te zijn. In je woorden, je stilte, je keuzes, je dromen.”

Laat je niet misleiden door het lawaai van de buitenwereld. Stilte spreekt luider dan angst. En hoop is geen wensdenken — het is een herinnering aan wat mogelijk is.

Weet dit:
Waar jij licht brengt, weekt de schaduw los.
Waar jij liefhebt, opent het onmogelijke zich.
Waar jij hoopt, beweegt het universum met je mee.

Wees moedig.
Wees zacht.
Wees wie je altijd al was.