Kom terug, mijn beste vriend

 Kom terug, mijn beste vriend, kom terug naar mij,

Ik beloof dat ik braaf zal zijn, wacht maar af.
Ik zal stoppen met aan je staart te trekken en aan je vacht te trekken,
Ik zal mijn snacks delen en geen ruzie meer maken.

Maar de hond, haar metgezel, is weggegaan,
Een pijn achterlatend die niet wil weggaan.
Ze herinnert zich de momenten van kinderlijke vreugde,
Elkaar achtervolgen, wild en vrij.

"Ik zal stoppen met het verbergen van je speelgoed en je er achter te laten zoeken,
Ik laat je rustig slapen, op je favoriete plek.
Ik zal nooit vergeten je eten te geven of je vacht te borstelen,
Oh alsjeblieft, lieve hondje, laat me niet zweven in mijn verdriet. "

Haar tranen vallen zachtjes op het groene, bedauwde gras,
Waar ze ooit speelden, een levendige, zorgeloze dag.
Nu echoot de stilte, door de lege lucht,
Geen speels geblaf, geen kwispelende staart om te delen.

De tuin lijkt kouder, de bloemen minder helder,
Zonder haar metgezel, haar leidende licht.
Ze houdt haar herinneringen vast, elk een vonk,
Van een vriendschap zo puur, nu verloren in het donker.

"Als je maar terug zou komen, beloof ik dat ik zou mijn best doen,
Elke kleine ondeugende daad zou ik corrigeren.
Ik zou mijn speelgoed, mijn snoepjes en mijn spelletjes opgeven, om met jou te delen.
Gewoon om jou naast me te hebben, door de zon en de regen."

Maar de hond komt niet terug, ongeacht haar smeekbede,
Het meisje achterlatend met haar verdriet en pleidooi.
In de tuin, waar ooit gelach bloeide,
Nu echoot haar verdriet, diep begraven.

Met elke dag die voorbijgaat, hoopt en verlangt ze,
Voor de terugkeer van haar trouwe metgezel.
Maar tot die dag komt, zal ze haar gelofte fluisteren:
Aan een verstokte vriend die nu nergens meer is...