Thuiskomen
Thuiskomen…
Iets warms. Iets wat me meteen rust zou geven.
Maar dat deed je niet.
Je kwam niet binnen als een zachte landing,
je kwam als een waarheid die ik niet langer kon ontwijken. Je liet me voelen hoe lang ik mezelf had verlaten. Hoe vaak ik was blijven rennen
om niet te hoeven voelen
wat in mij altijd al riep “Blijf bij mij.”
Thuiskomen…
Jij bent geen bestemming.
Je bent een langzaam proces.
Laag voor laag.
Stukje voor stukje.
Soms vooruit, soms terug,
maar altijd richting mij.
Je vroeg me om stil te worden
in een wereld die zei dat ik door moest.
Je vroeg me om te luisteren
naar een lichaam dat al veel langer fluisterde dat het genoeg was. Je vroeg me om eerlijk te zijn over alles wat pijn deed en alles wat ik zo lang met me meedroeg.
En hoe meer ik jou toelaat,
hoe meer ik voel dat thuiskomen niet licht hoeft te zijn om waar te zijn.
Het is rauw.
Het is echt.
Het is confronterend.
Maar het is ook bevrijdend.
Want in plaats van mezelf weer te verliezen
in verwachtingen, rollen, de buitenwereld,
kom ik bij die ene plek waar ik mij nooit hoef te bewijzen, bij mij.
Thuiskomen…
Jij vraagt geen haast.
Geen perfectie.
Geen antwoorden.
Alleen aanwezigheid.
Alleen eerlijkheid.
Alleen de moed om te blijven
op de momenten waarop ik het liefst zou vluchten.
En misschien is dat wel jouw grootste waarheid. Dat ik niets hoef te worden en alleen terug hoef te keren naar wie ik al die tijd al was.
Thuiskomen…
Ik blijf leren hoe dat moet.
Zachtjes.
Op mijn tempo.
Laag voor laag.
En iedere keer een beetje meer bij mij.
Reacties
Een reactie posten