De tragedie van ouderdom

 De tragedie van ouderdom is niet oud zijn, maar jong.

In dit verouderende lichaam ligt een hart dat nog steeds even nieuwsgierig, even hongerig, even vol verlangen is als in zijn jeugd.
Ik zit bij het raam en kijk naar de wereld die voorbijgaat, me voelend als een vreemdeling in een vreemd land, niet in staat om verbinding te maken met de buitenwereld, en toch brandt binnenin mij hetzelfde vuur dat ooit dacht de wereld te kunnen veroveren.
En de echte tragedie is dat de wereld zo ver en zo ongrijpbaar blijft, een plek die ik nooit volledig heb kunnen begrijpen.