Soms zet het leven je voor mensen die onschuldig lijken
Soms zet het leven je voor mensen die onschuldig lijken als een vlinder en anderen die door hun eigen instinct als een schorpioen worden gemarkeerd.
De vlinder arriveert met zijn zachtheid, met zijn licht, met die onschuldige manier van het leven zien.
De schorpioen, met zijn hardheid, zijn wonden, zijn verdediging, zijn steek die hij leerde op te heffen om te overleven.
En hoewel ze allebei vrede willen, hoewel ze allebei voor zichzelf willen zorgen,
Er zijn natuur die niet weten hoe lief te hebben zonder pijn te doen.
De vlinder nadert zonder angst omdat hij verder kijkt dan het gif.
Schorpioen voelt voor het eerst iets anders:
bewondering, tederheid, verlangen om te beschermen.
Maar de waarheid is hard:
instinct verraadt soms zelfs degene die het geen kwaad wil doen.
En op een willekeurige nacht, zonder intentie, geen kwaad,
De staart van de schorpioen zwaait...
En doorboort de vleugels die hij zwoer te houden.
De volgende dag wordt de vlinder pijnlijk wakker.
En met een oprecht hart herinnert hij hem eraan:
Je zou me geen pijn doen...
Schorpioen laat zijn blik zakken, beschaamd:
- Ja... Ik heb het beloofd... maar er is iets in mij waar ik niet altijd controle over heb.
En daar leert de vlinder de meest pijnlijke les:
Niet alle wonden komen van haat.
Soms komt het van degene die niet weet hoe lief te hebben zonder pijn te doen.
Daarom loopt de vlinder met waardigheid weg.
Niet bij gebrek aan liefde....
maar voor zelfliefde.
Omdat ze begreep dat blijven haar vleugels kost,
en zonder vleugels kan ze niet vliegen...
en zonder te vliegen kan hij niet zijn wie hij is.
Moreel :
Kan je van iemand houden met heel je hart,
Maar als van hem houden betekent dat je niet meer jezelf bent,
dan is het geen liefde... Het is opoffering.
En vlinders zijn niet geboren om hun vleugels op te offeren,
maar om hoog te vliegen.
Reacties
Een reactie posten