Nee

 Nee.

Jij hebt moeten leren dat dit woord geen ruzie betekent.
Geen gebrek aan liefde.
Geen bewijs dat jíj lastig bent.
Het is gewoon een grens. Jouw grens.

Aan het begin van dit jaar voelde nee zeggen alsof jij iemand teleurstelde.
Alsof jij moest uitleggen waarom je het recht had om ruimte in te nemen.
Je slikte woorden in, ging over je eigen gevoel heen en hoopte dat niemand je minder zou vinden als je gewoon maar meebewoog.

Maar er kwam een moment dat je jezelf aankeek.
En je zag iemand die op was.
Iemand die niet nóg verder van zichzelf vandaan wilde leven.

Dus je begon.
Eerst voorzichtig.
Met een trillende stem.
Een half fluisterende nee.
Maar het was genoeg om iets in beweging te zetten.

En nu… nu voelt het anders.
Niet hard. Niet kil.
Maar helder.

Nee is voor jou geen muur.
Het is een deur die je sluit voor wat je leegtrekt, zodat je hem open kunt houden voor wat je voedt.
Nee is kiezen voor jouw energie. Voor jouw hartslag.
Voor rust in plaats van ruis.

Je staat sterker dan toen.
Niet omdat alles perfect is, maar omdat je eindelijk niet meer van jezelf wegloopt.
En dat voelt als groeien.
Als thuiskomen.
Als ja tegen jezelf.