Er zijn momenten

 Er zijn momenten dat je het gevoel hebt niet helemaal welkom te zijn bij de ander. Je merkt dat de ander zich afsluit, niet echt openstaat voor jou, alsof je niet gezien of gehoord wordt. Het kan voelen alsof je te veel bent. Misschien te intens, te direct, te open, of te dichtbij. Misschien roep je bij de ander iets op waar hij of zij nog niet klaar voor is.

Maar wat als het niet alleen aan de ander ligt? Wat als jouw energie op dat moment niet helemaal vrij is? Wat als jij iets nodig hebt van de ander, iets waar je misschien te hard naar verlangt?

Ik heb vaak zulke momenten meegemaakt. Telkens weer dat gevoel niet volledig ontvangen te worden. Het riep frustratie op, verdriet, soms zelfs een gevoel van falen. Maar op een dag besefte ik dat die ervaring, dat pijnlijke gevoel, iets over mij vertelde. Het was míjn ervaring. Een spiegel die me liet zien waar ik zelf nog niet vrij was.

Toen ik dat ging inzien, veranderde alles. Ik begreep dat het niet ging om de ander of om het vinden van verklaringen voor hun gedrag. Het ging om mij. Wat geloof ik over mezelf, waardoor ik steeds opnieuw deze ervaringen aantrek? Dat was de echte vraag.

Ik leerde dat ik niet hoefde te vechten of te veranderen. Ik hoefde alleen stil te staan. Bij mezelf, bij het moment, bij het gevoel dat ik ervaarde. Het te ontvangen zoals het was, zonder weerstand. En in dat bewustzijn kwam ruimte. Acceptatie.

Misschien kan de ander mij niet volledig ontvangen. Dat is hun pad, niet het mijne. Maar ik kan mezelf wél volledig ontvangen. En dat, zo besef ik nu, is de sleutel naar innerlijke vrijheid.