In onze donkerste momenten hebben we geen oplossingen of advies nodig

 In onze donkerste momenten hebben we geen oplossingen of advies nodig.

Waar we werkelijk naar verlangen, is menselijke verbondenheid..
een stille aanwezigheid, een zachte aanraking.
Het zijn juist deze kleine gebaren die ons de grond onder onze voeten geven wanneer het leven te zwaar wordt.
Probeer me alsjeblieft niet te herstellen.
Neem mijn pijn niet over en duw mijn schaduwen niet weg.
Zit gewoon naast me terwijl ik door mijn eigen innerlijke stormen ga.
Wees de rustige hand waar ik naar kan grijpen terwijl ik mijn weg terugvind.
Mijn pijn is de mijne om te dragen, mijn gevechten zijn de mijne om aan te gaan.
Maar jouw aanwezigheid herinnert me eraan dat ik niet alleen ben in deze grote, soms beangstigende wereld.
Het is een stille bevestiging dat ik het waard ben om lief te hebben, zelfs op momenten dat ik me gebroken voel.
Dus, in die donkere uren waarin ik mijn richting kwijt ben...
wil je er dan gewoon zijn?
Niet als redder, maar als metgezel.
Houd mijn hand vast tot de dageraad komt, en help me herinneren aan de kracht die nog steeds in mij leeft.
Jouw stille steun is het meest waardevolle geschenk dat je me kunt geven. Het is een liefde die me weer doet voelen wie ik ben, juist wanneer ik het zelf even ben vergeten.