Vandaag gebeurde het weer

 Vandaag gebeurde het weer. Terwijl ik in de keuken stond en in gedachten verzonken was tijdens het koken, hoorde ik het zachte gezoem van een hommel, gevangen voor de achterdeur. Niet lang daarna zag ik een kleine kever traag over de vloer kruipen, zoekend naar een uitweg. Het is voor mij de normaalste zaak van de wereld om elk diertje, hoe klein ook, met zorg weer naar buiten te brengen. Toch voelde het vandaag anders en net iets te “ toevallig”. Alsof het me iets wilde vertellen.

Voorzichtig opende ik de deur en hield mijn hand uit naar de hommel. Even bleef hij twijfelend in de lucht hangen, alsof hij wilde testen of ik te vertrouwen was. Maar toen hij eenmaal doorhad dat hij vrij kon vliegen, schoot hij de open lucht in, zijn vleugels trillend in het zonlicht. Ik keek hem na, met een glimlach.

De kever was eenvoudiger. Met een klein stukje papier tilde ik hem op en bracht hem naar de drempel. Daar bleef hij nog even stil zitten, alsof hij de overgang van binnen naar buiten moest verwerken. Toen liep hij verder, zijn weg vervolgend in de tuin.

Het lijkt de laatste tijd alsof de natuur me steeds iets wil vertellen. Alsof de krachtdieren bewust mijn pad kruisen. Ik dacht terug aan de vlinder van laatst, hoe hij gevangen zat op een moment dat ik me kwetsbaar voelde, en hoe hij me eraan herinnerde dat transformatie soms zacht en moeiteloos mag gaan.

Een hommel, een kever, een vlinder. Allemaal op hun eigen manier boodschappers. De hommel, die me herinnert aan doorzettingsvermogen en samenwerking. De kever, die symbool staat voor geduld en aarding. En de vlinder… die me telkens weer vertelt dat verandering mooi is, ook als het nog onwennig voelt.

Ik weet niet precies waarom ze komen, maar ik weet dat het niet zomaar is. En misschien hoef ik dat ook niet precies te weten. Misschien is het genoeg om gewoon te luisteren, te voelen en open te staan voor wat er nog op mijn pad komt.