Soms raast de wereld aan je voorbij

 Soms raast de wereld aan je voorbij, alsof iedereen meedoet aan een dans waarvan jij de passen niet kent. Jij staat erbij, voelt alles duizend keer intenser, maar lijkt er toch niet helemaal bij te horen.

Je kunt je diep verbonden voelen met de kleinste details van het leven, het ruisen van bladeren, een blik vol stilte, het zachte vallen van regen en je tegelijk afgesneden voelen van de mensen om je heen.

Eenzaamheid is voor jou geen leegte, maar een overvolle stroom van indrukken waarvoor geen ander oor lijkt te bestaan. Je hart vangt zoveel signalen op: de spanning in een stem, de schaduw in iemands ogen, de woorden die onuitgesproken blijven. Maar als jij je eigen kwetsbaarheid wil delen, lijkt er vaak geen ruimte. De wereld gaat sneller en harder dan jouw trage, gevoelige ritme.

Dan wordt eenzaamheid bijna tastbaar. Je kunt lachen en praten, functioneren zoals iedereen, maar diep vanbinnen voel je een afstand die niet zomaar te overbruggen is. Het is de paradox van een gevoelig hart: zoveel voelen, zoveel willen geven, en tegelijk het gemis ervaren van echte nabijheid.

Toch schuilt in die gevoeligheid jouw kracht. Juist omdat jij stilte zo scherp hoort, kun je haar omarmen. Juist omdat jij gemis zo diep voelt, herken je de waarde van echte verbinding zodra die zich aandient. En soms, als je jezelf toestaat zacht te zijn in plaats van harder te proberen, vind je in je eigen stilte een vorm van gezelschap.

Misschien is eenzaamheid niet alleen leegte, maar ook een uitnodiging. Een uitnodiging om dieper te luisteren naar wat je hart je vertelt. Om te ontdekken dat je niet minder bent omdat je anders voelt, maar misschien juist meer verbonden met wat er onder de oppervlakte leeft.

En al doet de pijn soms zeer, er is een stille zekerheid: jij zult ooit gevonden worden op die plek waar stiltes verstaanbaar zijn.