Het Licht in de Stilte

 Het Licht in de Stilte

De gordijnen waren dicht, de wereld buiten was koud en druk. Binnen bij oma was het warm. Op de tafel lag de kaart met de kerstbeer, een beeldje dat haar herinnerde aan de zachtheid die ze nog steeds in zich droeg, ondanks alles.
Jarenlang had ze deze dagen doorgebracht met een knoop in haar maag, hopend op een teken van leven, een appje of een onverwacht bezoek. Maar dit jaar had ze besloten om de regie terug te pakken. Ze had de lege plek aan tafel niet langer gezien als een gemis, maar als ruimte voor haar eigen rust.
Ze stak de kaarsjes één voor één aan. Bij elk vlammetje sprak ze een wens uit. Niet alleen voor haar kinderen en kleinkinderen – aan wie ze ondanks de afstand nog steeds met liefde dacht – maar vooral voor zichzelf.
"Ik mag er zijn," fluisterde ze bij de eerste kaars.
"Mijn waarde hangt niet af van wie er wel of niet is," bij de tweede.
Ze pakte een oud fotoboek, maar in plaats van te huilen om wat er niet meer was, keek ze met een glimlach naar de jonge vrouw die ze ooit was. Ze zag de kracht in haar eigen ogen op die oude foto’s. Die vrouw zat er nog steeds. De vrouw die tegenslagen had overwonnen, die had liefgehad en die nu de moed had om alleen te durven zijn zonder eenzaam te worden.
De avond gleed voorbij in een vredig tempo. Er was geen ruzie, geen spanning, geen teleurstelling. Er was alleen het zachte tikken van de klok en het warme licht van de boom. Oma besefte dat ze door zichzelf te vergeven voor de breuk, eindelijk weer kon ademhalen.
Toen ze die avond naar bed ging, keek ze nog even naar de kaart. "Een vredevol 2015," las ze hardop. Ze voelde dat die vrede niet ergens buiten haar lag, maar diep vanbinnen. Ze had haar eigen hart weer tot een thuis gemaakt.
Zachtjes blies ze de laatste kaars uit, wetende dat haar eigen licht morgenochtend gewoon weer zou schijnen.