Bang voor je partner met gevolgen

 Bang voor je partner met gevolgen...

Toen ik 26 jaar geleden de relatie met mijn ex, de vader van mijn kinderen begon schreef iemand,had ik al 1 dochter.Ik zocht een man die voor haar wou zorgen,ik was in de steek gelaten tijdens mijn zwangerschap,en vond ik mij ex,Hans de man die hiervoor open stond.Al snel volgde er bij 2 kinderen bij, zodat mijn oudste niet vroeg zal merken dat zij anders was dan haar broertje en zusje,en we een compleet gezin waren.
Toen mijn kinderen nog klein waren begonnen de fysieke mishandelingen,vaak erg vaak onverwachts,zeer grof,en oa met een blijvend rugletsel als resultaat. De mishandelingen waren erg heftig,en ik bouwde een angst op voor mijn partner.Ik bevroor,durfde geen reactie hierop te geven,ik ging op eieren lopen en was altijd alert.Ik loog veel om de goede vrede in huis te bewaren,Ik heb vaak geprobeerd te vluchten,maar kwam altijd weer terug,de constante dreigingen van hem dat als ik hem zou verlaten ik mijn kinderen nooit meer zal zien,zorgde ervoor dat ik jaren lang een groot toneelspel opvoerde,en bang voor mijn partner bleef.
Ik wist waar hij toe in staat was tijdens ruzies,dus ik werd iedere keer banger voor hem,maar liet dit aan niemand merken.
Vaak heb ik hem gevraagd of hij het fijn vond dat zijn vrouw bang voor hem was,daar heb ik nooit een duidelijk antwoord op gekregen.Hij vond het vrij normaal dat een vrouw bang is voor haar man,zijn moeder is ook altijd een beetje bang geweest voor zijn vader.Hij domineerde,omdat hij niet wou dat andere zouden zeggen dat hij onder de plak zou zitten.Dat paste niet bij hem vond hij.gelijkwaardige relaties geloofde hij niet in.
De kinderen werden groter,pubers,en ondanks ze niet door hadden dat ik totaal mijn zelf niet was,en de lieve zorgzame moeder speelde,bleven de mishandelingen doorgaan.Als ik alleen met hem was,deed hij er alles aan om mij zo te behandelen dat ik dacht dat ik een goede man niet waard was.Ik werd ontzettend bedreigd,na beneden gehaald en hij overtuigde mij dat ik geen andere keus had dan bij hem te blijven.Zonder hem zouden mijn kinderen me haten en me geen mama meer noemen,daar zou hij alles aan doen.
Toen mijn kinderen rond de 20 waren heb ik de stap genomen en ben ik gevlucht uit deze manipulatieve relatie,een hele dappere stap waar ik erg trots op ben.Ik voelde de kracht van lef,en koos voor mezelf,ik wist dat ik het deze keer aan kon.Ik zei ons oude huurhuis op,mijn ex ging bij mijn dochter in wonen,en ik verhuisde naar een andere woonplaats.Met hulp van een vrouwenopvang,lieve mensen om me heen,en zelfinzicht,ben ik een nieuw leven begonnen.Ik ontmoeten een nieuwe liefde,echte liefde waar ik zoveel jaar naar verlangd had.
Mijn kinderen heb ik na deze scheiding,nu 3 jaar geleden nooit meer gezien.Ze denken dat ze zelf de keus heb genomen mij te negeren,terwijl ik weet dat dit een opgezet plan van jaren van mijn ex is geweest.Ik heb hier enorm veel verdriet van,en mis mijn kinderen en inmiddels kleinkinderen iedere dag,maar ik hou de hoop dat zij ooit gaan in zien dat ik altijd een goede moeder ben geweest,ondanks ik niet mezelf was.
Met mijn nieuwe liefde,Ruben,kan ik alles bespreken,en voel ik me veilig,een gevoel dat mij helpt totaal mezelf te zijn!
Mijn nieuwe vrienden,vriendinnen en de familie van mij partner weten mijn verhaal ondersteunen mij met dit grote verdriet.
Uiteindelijk heb ik mezelf een gelukkiger vrouw gemaakt,en blijf ik de hoop houden dat mijn kinderen me dit gunnen en ze snel in mijn armen te sluiten.
Tot dat moment schrijf ik ze brieven die ik niet op stuur,ik app ze wel fijne en lieve berichten maar krijg nooit antwoord.
Het strijden om contact met hun te krijgen heb ik inmiddels naast me neer gelegd,en blijf met geduld op ze wachten.
Misschien dat ze ooit gaan in zien dat ze heel stiekem ook altijd een beetje bang voor hem zijn geweest,en zodra ze de vrijheid krijgen,en hem niet meer om hun heen hebben,denken dat ik altijd mijn angst verborgen heb gehouden om voor hun te kunnen zorgen..