Een oma schreef

 Dol op mijn kleinzoon, negen jaar... met wie ik vroeger een liefdevolle relatie had. Ik schrijf verhalen voor hem, stuur hem kaarten, cadeautjes en geld, maar hoor nooit iets. Voor zover ik weet, ziet hij die dingen nooit; de verhalen en kaartjes worden misschien verscheurd, het geld wordt door de ouders mee genomen, de cadeautjes worden in de prullenbak gegooid of aan een goed doel gegeven.

DIT IS MISBRUIK. Hou met heel mijn hart van dat kind, mijn dochter weet dat. Ik denk dat ze er veel voldoening uit haalt, hem bij me weg te houden.
Trouwens, haar therapeut vertelde haar dat ik een narcist was. Heeft me nooit ontmoet, nooit contact opgenomen, een etiket opgeplakt naar aanleiding van wat mijn dochter zei. En... natuurlijk vertelde mijn dochter de hele waarheid, toch?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster