Wat een tranen

 Wat een tranen, wat een verdriet... schreef iemand.

Elke zin die ik hier op deze pagina lees, raakt me tot diep in mijn ziel.
Ben inmiddels 4 jaar verder …
Eigenlijk al van af dat mijn zoon 18 was ging het mis..
Wat ging er mis..
je hebt je eigenlijk altijd al afgezonderd.
Dus al 7 jaar huil ik al veel om jou
Moet toch geen traan meer over hebben!
Ik schreef je een brief.. je woonde nog thuis.. wist niet meer hoe ik je bereiken kon.
Die brief, uit m’n hart, zo kwetsbaar, je gooide die brief zo van je af, oud nieuws zei je!
Nog 1x heb je hier voor de deur gestaan, helaas niet alleen.
Met een vriend en die vriend deed het woord.
Uit jezelf kwam weinig tot niets.
Je wilde alleen weten.. ''waarom ben je gescheiden''.
Was kapot, gebroken en stortte op de grond neer in de keuken.
En jij.. jij bleef als een steen op die stoel zitten..
ja, ja natuurlijk ben mens en heb mijn fouten.
Heb geroepen dit komt nooit meer goed..
Het komt ook nooit meer goed, niet zoals het eigenlijk hoort te gaan.
Mijn kind.. mijn enige kind.. mijn hart is kapot .. gebroken.. weet niet eens waar je woont.. vorig jaar geprobeerd een paar appjes te sturen, kerst, je verjaardag, jawel je deed heel kort een berichtje terug, maar oh wat deed het zeer toen ik op mijn verjaardag helemaal niets te horen kreeg van jou.
Ben gestopt met de app..
Ik geef je rust en tijd, zal je niet lastig vallen meer.
Ooit komt er een dag dat je hier aan mijn deur staat, weet het zeker..
Gaat nog wel lang duren dat voel ik en dat weet ik.
Nooit maar dan ook nooit meer word het zoals 't was.
Maar wat ik je wel gezegd wil hebben.. zal altijd jou moeder blijven
Jongen, maak wat moois van je leven, hoop dat je heel gelukkig word en bent.
Blijf iedere dag aan je denken, helaas blijft mijn hart gebroken.