Ik heb veel getwijfeld in mijn leven

Ik heb veel getwijfeld in mijn leven. Over mezelf, over anderen, over situaties en keuzes. Op een gegeven moment werd ik mij bewust dat mijn focus dusdanig lag op de uitkomst van iets, dat ik de twijfel over mezelf afriep.

Want wat als het niet lukt? Wat als ik er niet tegen opgewassen ben? Wat als, wat als? En je kunt je wel voorstellen dat als de uitkomst niet matchte met mijn verwachtingen erover, ik voelde dat ik gefaald had. Ooooo dat vervelende faalgevoel.

Het was een behoorlijke uitdaging om mezelf te ontkoppelen van het willen bereiken van resultaten. Om niet langer te denken in termen van ‘dit is geslaagd’ of ‘dit is mislukt’. En ik durf niet te zeggen dat het volledig gelukt is (hoor je m?) maar de keren dat ik de getuige ben van mijn eigen gedachten - van een afstandje naar mezelf kijk en zien wat er gebeurt - helpt me steeds vaker om niet opgeslokt te worden door te fixeren op mijn zorgen, verwachtingen of oplossingen.

Je stapt als het ware uit de het beklemmende energie van piekeren, een oordeel hebben of naarstig zoeken naar de uitgang van die gevoelens. In plaats daarvan kijk je naar jezelf, zie en voel je wat er gebeurt en hoe die energie je beet heeft en niet loslaat.

Je kunt zachtjes tegen jezelf praten, aanmoedigen en bovenal vriendelijk zijn voor je gedachten. Je wordt als het ware de aanschouwer van wat er allemaal in jou gebeurt. En het bijzondere is: zodra je meer de aanschouwer wordt van alles in jou, laat het je los. Als een soort Hans Klok magie, verdwijnt het.

Door van een afstand te kijken naar je gedachten, haal je het stressgevoelige eruit als iets niet gaat zoals je het wil. Het neemt het oordeel erover, weg. To be honest; zelden ging iets zoals ik het me vantevoren had voorgesteld. Wat ik in gedachten had. Waar ik om had ‘gehoopt’. Meestal eindigde het anders en dat anders bracht me verder in mezelf en in het leven.

De bereidheid om los te laten wat je verwacht, brengt je waar je nog niet wist dat je daar wilde zijn.