Gisteren

 Gisteren kregen we via een berichtje van een dierbaar familielid te horen dat het contact met onze kinderen en onze volwassen kleinkinderen definitief verbroken is.

De kleinkinderen willen niets meer met ons te maken hebben. Ben hier niet meer zo van geschrokken, want ze hebben vreselijke dingen te horen gekregen.
We wisten dat er geen hoop meer was op contact en nu we dit weten, kunnen we rouwen en verder gaan.
Ze waren en zijn nog steeds geliefd bij ons en we zijn dankbaar voor de mooie herinneringen die we hebben... tot ze tieners waren.

Het afschuwelijke misbruik dat we hebben moeten doorstaan, laster en publieke aantasting van onze reputatie, is zo traumatisch!
Weet dat we door moeten, maar wat is het moeilijk.
We hopen wel dat ze ons nu met rust laten en niet opnieuw beledigen.

Dat schreef iemand....

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster