Onlangs las ik ergens
Onlangs las ik ergens de volgende zin: “Het verstand onderricht het hart en het hart verlicht het verstand.”
Het hield mijn aandacht vast.
Misschien omdat ik vaak werk met mensen die óf vastlopen in hun denken, óf overspoeld raken door wat ze voelen. En omdat ik die innerlijke strijd ook zelf maar al te goed ken.
Soms wil mijn hoofd het tempo bepalen. Structureren, verklaren, oplossen. Alles netjes in vakjes. Alsof ik het leven kan beheersen door het goed te begrijpen.
En soms weet mijn hart allang wat waar is. Maar ik durf het nog niet te volgen. Of ik verlies me in de intensiteit van wat ik voel.
Wat deze zin me opnieuw liet beseffen, is dat hoofd en hart elkaar niet tegenwerken. Tenzij ik ze dat laat doen. Het verstand helpt mijn hart om niet te verdwalen. Het geeft richting, onderscheid en rust.
En het hart? Het verzacht mijn denken. Het maakt het warm, empatisch, betrokken.
Als hoofd en hart samenwerken, wordt het makkelijker om keuzes te maken die zowel kloppen als goed vóelen. Dan ontstaat er ruimte voor richting én rust, voor helderheid én verbinding.
Reacties
Een reactie posten