Er komt een moment in je leven

 Er komt een moment in je leven waarop je het niet langer kunt negeren. Dat stille gevoel, diep vanbinnen. Het zit ergens tussen je borst en je buik, alsof er iets in jou wil spreken, maar je hebt het zo lang weggeduwd dat je de taal ervan bent vergeten.

Je hebt je aangepast. Geleefd zoals het hoorde. Je gevoeligheid ingeslikt, je tranen weggelachen, je intuïtie genegeerd. Je dacht dat dat was wat er van je verwacht werd. Sterk zijn, logisch denken, doorzetten. En toch… bleef er iets knagen. Een zacht, maar aanhoudend gevoel van: dit klopt niet helemaal. Ik mis iets. Ik mis… mezelf.

Misschien herken je dat. Die momenten waarop alles stilvalt. Waarin de buitenwereld eventjes uitdooft, midden in een drukke dag, of juist als je alleen bent en het ineens heel stil wordt in je hoofd. En dan hoor je het. Niet met je oren, maar met iets anders. Iets wat altijd in jou aanwezig is geweest. Een weten. Een herinnering. Aan wie je werkelijk bent.

Je bent niet te veel. Niet te gevoelig. Je bent afgestemd. Je voelt omdat je leeft met een open hart. Omdat je ziel nog verbonden is met iets groters. En dat is geen zwakte, dat is je kracht.

Er is zoveel in jou dat je mag herinneren. Je innerlijke kompas is nooit verdwenen. Het is misschien alleen even overstemd geraakt door alle ruis van buitenaf. Maar het leeft. En het fluistert. Soms via een ingeving, een droom, een traan die onverwacht over je wang rolt.

De weg terug naar jezelf begint niet met grote stappen. Hij begint met stilte. Met opnieuw leren luisteren. Naar je lichaam. Naar je adem. Naar dat zachte weten in jou dat zegt: hier ben ik. Al die tijd al. Ik wacht op je.