Je doet zo hard je best

 Je doet zo hard je best.

Om er te zijn voor anderen.
Om het goed te doen, alles in balans te houden.

Maar intussen voel je de onrust groeien.
Alsof je je eigen adem inhoudt.
Alsof je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

En toch… blijf je doorgaan.
Want je denkt dat je moet.
Dat het egoïstisch is om stil te staan.

Maar wat als stilstaan juist een daad van liefde is?
Wat als zachtheid voor jezelf geen luxe is,
maar noodzaak?

Misschien is dit jouw uitnodiging:
om weer te landen in je lijf.
om jezelf weer écht te horen.

Zonder oordeel.
Zonder haast.
Alleen maar jij.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster