Wanneer je gevoelens draagt die eigenlijk niet van jou zijn
Wanneer je gevoelens draagt die eigenlijk niet van jou zijn
Ken je dat?
Dat je een gesprek ingaat met een rustig gevoel en er een uur later uitgeput uitkomt.
Dat je ineens aan jezelf gaat twijfelen, terwijl je daarvoor eigenlijk prima wist wat je voelde.
Dat je na contact met iemand de neiging krijgt om jezelf uit te leggen, te verdedigen, te zorgen, te trekken of te redden.
En dat je achteraf denkt:
“Waarom deed ik dat eigenlijk?”
Soms gebeurt er in relaties meer dan alleen woorden.
Soms stap je ongemerkt in een gevoel dat niet van jou is.
Niet omdat je zwak bent.
Niet omdat je geen grenzen hebt.
Maar omdat mensen onbewust delen van zichzelf bij een ander kunnen neerleggen.
Een man die zich diep van binnen afgewezen voelt, kan jou het gevoel geven dat jij degene bent die afstand creƫert.
Een vrouw die haar eigen boosheid niet durft te voelen, kan jou steeds bozer maken.
Iemand die zich machteloos voelt, kan in jou een enorme drang oproepen om alles op te lossen.
En voor je het weet ben jij gevoelens aan het dragen die oorspronkelijk niet van jou waren.
Het lastige is dat dit niet bewust gebeurt.
Niemand staat ’s morgens op met het plan om zijn pijn bij iemand anders neer te leggen.
Dit gebeurt vaak in de schaduw.
In de stukken die we zelf nog niet helemaal kunnen aankijken.
Juist gevoelige mensen merken dit vaak sterk.
Mensen die veel voelen.
Mensen die afstemmen.
Mensen die de sfeer in een ruimte direct oppikken.
Zij zijn vaak niet alleen bezig met hun eigen binnenwereld, maar nemen ook signalen van anderen waar.
Daardoor ontstaat soms verwarring.
Ben ik nu echt onzeker?
Of voel ik de onzekerheid van de ander?
Ben ik werkelijk verantwoordelijk?
Of ben ik ongemerkt in een oude rol terechtgekomen?
Ben ik echt tekortgeschoten?
Of draag ik iets wat nooit van mij geweest is?
Dat onderscheid maken verandert veel.
Want vanaf dat moment hoef je niet meer automatisch in beweging te komen.
Je hoeft niet direct te sussen.
Niet direct uit te leggen.
Niet direct te bewijzen dat je goed genoeg bent.
Je kunt even stilstaan.
Ademen.
Voelen.
En jezelf afvragen:
“Wat is werkelijk van mij?”
Dat lijkt een eenvoudige vraag.
Maar voor veel mensen is het een levenslange oefening.
Vooral als je bent opgegroeid met het gevoel dat jij verantwoordelijk was voor de emoties van anderen.
Dan ben je gewend geraakt om te dragen.
Om spanning op te lossen.
Om de verbinding veilig te houden.
Zelfs wanneer dat ten koste gaat van jezelf.
Maar volwassen verbinding ontstaat niet doordat Ć©Ć©n persoon alles draagt.
Volwassen verbinding ontstaat wanneer iedereen verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen binnenwereld.
Voor zijn eigen pijn.
Zijn eigen angst.
Zijn eigen verdriet.
En zijn eigen verlangens.
Pas dan wordt er echt ruimte gemaakt voor ontmoeting.
Niet vanuit overleven.
Maar vanuit waarheid.
En misschien is dat wel Ć©Ć©n van de belangrijkste vragen die je jezelf kunt stellen wanneer je leegloopt in contact met anderen:
Wat draag ik hier dat eigenlijk niet van mij is?
Reacties
Een reactie posten