Waarom onrecht je soms zo diep kan raken

 Waarom onrecht je soms zo diep kan raken

Ken je dat gevoel? Dat er iets gebeurt waarvan je diep van binnen voelt: dit klopt niet.

Je hebt je best gedaan, je bent eerlijk geweest, je hebt rekening gehouden met de ander. En toch krijg jij de schuld, word je niet gehoord of lijkt niemand te zien wat er echt is gebeurd en dat doet pijn.

Niet alleen omdat de situatie vervelend is, maar omdat het raakt aan iets veel diepers. Het raakt aan jouw gevoel voor eerlijkheid. Aan jouw behoefte om gezien en begrepen te worden.

Misschien blijf je er nog dagen of weken over nadenken. Je voert gesprekken opnieuw in je hoofd. Je bedenkt wat je had kunnen zeggen. Je hoopt dat de ander ooit inziet wat zijn of haar aandeel was.

Vooral als je gevoelig bent, laat onrecht zich niet zomaar los. Je voelt niet alleen wat er is gebeurd, maar ook alles wat erbij komt kijken. De teleurstelling. Het verdriet. De machteloosheid.

En misschien doet het juist zo’n pijn omdat jij zelf anders bent. Omdat jij probeert eerlijk te zijn. Omdat jij wel nadenkt over de impact van je woorden en daden op anderen. Dan kan het extra confronterend zijn als iemand anders dat niet lijkt te doen.

Maar hoe moeilijk ook, niet iedereen zal begrijpen wat jij hebt meegemaakt. Niet iedereen zal verantwoordelijkheid nemen. Niet iedereen zal erkennen wat jou is aangedaan.

Soms moet je jezelf geven waar je zo naar verlangt van een ander namelijk, erkenning.

Erkennen dat het pijn deed.

Erkennen dat het niet eerlijk voelde.

Erkennen dat jouw gevoelens er mogen zijn.

Want jouw waarheid wordt niet minder waar omdat iemand anders haar niet ziet.

En op het moment dat je stopt met wachten op begrip van de ander, ontstaat er ruimte om weer terug te komen bij jezelf.

Niet omdat het onrecht ineens weg is.

Maar omdat jij belangrijker bent dan het vasthouden aan wat nooit eerlijk is geweest.