Liefdevolle scherpte

 Liefdevolle scherpte

Soms lees ik woorden van een ander en het is alsof ze oplichten in een veld dat ik al jaren ken. Ze raken iets aan dat nooit echt ver weg is geweest... pijn, vuur, helderheid. Een scherpe eerlijkheid die in elke vezel voelbaar is. Ik herken het. Niet alleen de inhoud, maar ook de beweging erachter. De wil om te doorbreken, wakker te maken, niet langer te zwijgen.

En toch... ik loop niet meer precies daar. Niet omdat ik het niet voel, niet omdat ik het niet zie. Maar omdat ik heb geleerd dat wakker zijn niet altijd vraagt om volume. Soms vraagt het om verstilling. Om blijven staan terwijl alles trekt. Om spreken zonder te overtuigen. Aanwezig zijn zonder te pleasen. Krachtig blijven zonder hard te worden.

Ik weet hoe het voelt als jouw stem wordt verwijderd, je intentie wordt verdraaid of je woorden genegeerd. Ik ken de reflex van systemen om alles wat schuurt af te wijzen. En ik ken ook de valkuil om dan zelf te verharden, om terug te duwen met evenveel kracht. Maar dat is niet meer mijn pad. Mijn woorden willen geen strijd voeren. Ze willen herinneren.

Herinneren aan wat zelden nog ruimte krijgt: menselijkheid, bewustzijn, innerlijk weten. Waarheid die niet schreeuwt, maar klopt. Zacht, van binnenuit.

We leven in een tijd waarin spreken over wat je voelt en waarneemt al snel als bedreiging wordt gezien. Niet omdat het haat zaait, maar omdat het raakt aan een comfort dat gebouwd is op ontkenning. En toch geloof ik niet dat het mijn taak is om dat comfort met geweld te doorbreken. Ik ben hier niet om te breken, maar om te openen. En dat vraagt om een toon die niet past in de snelheid van meningen, in het wij-zij-denken, of in het idee dat luid altijd sterker is.

Mijn waarheid is geen betoog. Geen overtuiging die je moet aannemen. Ze is een uitnodiging. Stil, maar doordringend. En wie haar echt toelaat, voelt haar. Niet omdat ik het goed zeg, maar omdat jij het herkent in jezelf.

Ik geloof in taal die ruimte laat. In zinnen die niet willen winnen, maar iets wakker maken. Niet door te prikken, maar door te spiegelen. Niet om je ergens heen te trekken, maar om je stil te laten staan — precies daar waar je bent.

Dat is geen makkelijke weg. Zeker niet als je je soms alleen voelt in wat je ziet en voelt. Zeker niet als je telkens opnieuw botst met systemen die zeggen dat je mag spreken... zolang je niets zegt dat pijn doet. Waarheid is niet altijd comfortabel en zwijgen is niet altijd liefdevol.

Tegelijkertijd hoeft spreken ook niet snijdend te zijn om echt te raken. Het kan zacht zijn én helder. Liefdevol én scherp.

Ik wil niet harder praten om gehoord te worden. Ik wil niet dwingen, niet duwen, niet trekken. Wat ik wil, is blijven spreken vanuit het midden. Vanuit het weten dat niet iedereen luistert... en dat dat oké is. Mijn stem is geen claim, geen waarheid voor iedereen. Maar zij is wél van mij. En ik blijf haar volgen, zelfs als ze soms verdwijnt in het stille zijn.

Want wat echt is, laat zich niet wissen. Niet uit een hart dat voelt. Niet uit een bewustzijn dat durft te blijven.

Dus ja, ik zie het. Ik voel het. En ik blijf schrijven. Niet om iemand wakker te maken, maar omdat ik zelf wakker ben. Omdat ik weet dat woorden kunnen dragen wat niet gezegd mag worden. Omdat ik geloof dat zachtheid geen zwakte is. En omdat jij misschien, ergens in jezelf, iets herkent in wat hier niet wordt uitgelegd, maar enkel wordt aangeraakt.

Daar begint het.

"Zachtheid is geen omweg, maar een richting die zich ontvouwt in stilte — niet uit zwakte, maar uit de moed niets te hoeven bewijzen."

In het fluisteren

Ik hoef niet te roepen om echt te zijn,
niet te wijzen om te weten.
Mijn stem is geen bevel, geen strijd —
maar een stilte die durft te spreken.

Ik ben niet hier om je wakker te maken,
maar om naast je te zitten,
en te luisteren
naar wat jij nog niet zei.

Zachtheid is geen masker
en ook geen schuilplaats.
Het is een keuze
om te blijven voelen
wanneer alles roept om verharding.

Ik loop niet voor je uit,
ik sleep je niet mee,
ik reik alleen aan
wat jij allang kent,
maar soms vergeet.

Mijn woorden zijn geen muren,
maar deuren zonder slot.
Ze vragen niets van je,
behalve dat je voelt
waar jij al bent.

En als je even blijft…
en ademt…
dan hoor je het misschien ook...

Dat waarheid niet altijd luid is,
dat liefde niet altijd aait,
en dat jij, in jouw stilte,
veel meer zegt
dan je denkt.