Gevangen in een tijdloze dans

 Gevangen in een tijdloze dans

We zijn allemaal hetzelfde, daar geloof ik in met een kalme zekerheid. Niet in hoe we eruitzien of hoe we spreken, niet in het pad dat we kiezen of hoe snel we stappen zetten. Maar wel in wat we op ons pad tegenkomen: liefde, verlies, hoop, schaamte, verlangen, stilte, afscheid en opnieuw durven leven. Ieder van ons raakt, op zijn eigen moment, aan diezelfde elementen. De vorm waarin dat gebeurt verschilt — maar de kern is gedeeld. Het is alsof we allemaal geboren worden met eenzelfde contour van het leven in ons. En dat we daarna elk op onze eigen manier zijn gaan kleuren.

Sommigen doen dat met uitgesproken tinten, krachtig, luid. Anderen voorzichtig, met zachte pastel of met de angst om te veel te zijn. Er zijn mensen die precies binnen de lijntjes blijven en mensen die niets liever doen dan ze overschrijden. Sommigen wissen voortdurend uit, twijfelend, anderen trekken gewoon een nieuw vel over de oude lessen heen. En soms denken we zelfs dat er één juiste manier is om te kleuren — alsof er ergens een handleiding is die wij niet gekregen hebben, maar een ander wel. Toch er is geen handleiding. Er is alleen jouw eigen kleurgevoel. En dat is precies goed, zoals het is.

Heel soms gebeurd er iets magisch… Je komt iemand tegen wiens kleuren zo op de jouwe lijken dat het even stil wordt vanbinnen. Alsof je iets van jezelf herkent in de ander, iets ouds en bekends, zonder dat het ooit eerder samen bestond. Het voelt als thuiskomen in een blik, een stem, een klein gebaar. En het is ontroerend en een beetje eng tegelijk — omdat nabijheid zelden zo helder voelt. Maar als je iets dieper kijkt, zie je dat jullie verhalen toch verschillen. Een schaduw die jij nog niet kende, een licht dat zij al verloren zijn. Dat verschil maakt het niet minder mooi. Het maakt het echt.

Juist dat verschil — hoe klein ook — maakt het mogelijk om te blijven zien. Om nieuwsgierig te blijven naar de ander zonder jezelf te verliezen. Want niemand is een exacte spiegel. Zelfs niet de zielsverwant die als een echo in je leven verschijnt. En dat is een zegen. Want we zijn geen kopieën van elkaar. We zijn een woud van verschillen, groeiend uit dezelfde aarde. Elk mens een andere boom, met eigen jaarringen, eigen barsten, eigen bloei.

Wat ons verbindt is niet het gelijke — het is de herkenning binnen het andere. Daarin zit de magie. Daarin ligt het respect, de liefde, het werkelijk zien. Niet om elkaar over te nemen, maar om naast elkaar te mogen bestaan. In al onze gelijkenis. En in alles waar we niet hetzelfde zullen zijn.

***“We zoeken zo vaak naar gelijkenissen en herkenning, daar waar onze verschillen ons juist zo mooi maken”***

In het weefsel van onze kleuren

Wij dragen onze kleuren als oude verhalen,
lijnen getekend door zon en storm,
door stilte die zich nestelt in de diepste wortels.

Je dacht me te herkennen…
Een echo in je blik, een adem die vertraagt,
alsof het onbekende opeens een vertrouwde kamer werd.

Maar achter elke kleur ligt een schaduw,
een fluistering van wat nooit volledig wordt uitgesproken,
een diepte waarin onze verschillen schuilgaan,
niet als scheiding, maar als de adem tussen noten in een partituur.

Wij zijn geen kopieën van elkaars licht,
maar vuren die branden aan dezelfde rand van de nacht,
waar het donkere en het lichte elkaar omarmen
en in dat samenvallen ontstaat het echte zien.

Het is niet het gelijke dat ons samenbrengt,
het is de ruimte tussen de lijnen…
Het onuitgesproken vertrouwen
dat in het verschil de ware verbinding schuilt.

En zo zijn wij,
twee bomen in hetzelfde woud,
anders van stam, maar samen van aarde,
gevangen in de tijdloze dans
van loslaten en blijven,
van jezelf vinden in de ander,
en toch altijd weer thuiskomen bij jezelf.