Sorry is nooit het einde

 Sorry is nooit het einde

Sorry zeggen is een ritueel geworden, een woord dat vaak klinkt als een vanzelfsprekend gebaar, een klein gebaar dat soms meer zegt over onze sociale omgang dan over echte verbinding. We zeggen sorry voor wat we hebben gedaan, voor wat we denken dat verkeerd liep, maar ook voor het storen, voor de kleine verstoringen in het dagelijks leven. Sorry dat ik je stoor, sorry dat ik wat later ben, sorry voor het ongemak. Het woord glijdt moeiteloos over onze tong, als zachte regen die de aarde bevochtigt, maar soms blijft het gevoel van de ander droog, on-geraakt. Het woord heeft zijn kracht verloren, of misschien lag die kracht ergens anders dan we denken. Het lijkt een plichtpleging, een smeermiddel om ongemak te verzachten, terwijl het echte werk ergens anders gebeurt — in het hart, in de ruimte tussen ons.

Sorry is geen heilig water dat alles reinigt. Het is eerder een poort, een uitnodiging om binnen te treden in het rijk van erkenning. Erkennen dat we mensen zijn, kwetsbaar en feilbaar, reizigers op een pad vol misstappen en nieuwe kansen. Sorry zeggen is niet de eindbestemming, het is het begin van durven staan in de waarheid van wat er is gebeurd, zonder te vluchten in schaamte of zelfveroordeling. Het is het durven zien van de breuk en het verlangen om samen een nieuwe verbinding te smeden, een verbinding die niet is gebaseerd op schuld, maar op begrip.

Wat opvalt, is dat wanneer sorry uitgesproken wordt, er soms vasthouden is aan het idee dat daarmee alles rechtgezet is. Alsof een enkel woord een brug slaat over de kloof van pijn en teleurstelling, en de ander daar direct op kan lopen. Maar het ontvangen van sorry is een proces dat tijd en ruimte vraagt. Het is als een zaadje dat in eigen tempo ontkiemt, als de wind die eerst even stil wordt voordat hij zacht fluistert. Soms raakt de ander de plek waar de pijn zit nog niet, is het voelen nog niet klaar. Dan schiet de geest in de verdediging: “Ik heb sorry gezegd, het is nu toch goed?” Alsof sorry heilig is, een sleutel die elke deur opent, zonder rekening te houden met het ritme van het hart dat luistert, verwerkt, verzacht.

Niemand is beter dan een ander. Niemand draagt meer schuld of vraagt om minder waardering. Alles stroomt, beweegt, gebeurt zoals het gebeurt. En de kleine ‘sorry’s’ die we dagelijks uitspreken kunnen onbedoeld dat wat vanzelf mag zijn klein maken, alsof verontschuldigen voor ons bestaan, onze timing, ons zijn een vanzelfsprekendheid is. Het loslaten van die automatische ‘sorry’s’ opent ruimte, een erkenning dat er plek is — zonder verantwoording voor de dingen die zijn.

Sorry is een dans tussen mensen, een beweging van erkennen en ontvangen, van geven en nemen. Het is geen last, geen plicht, geen woord dat een ander in boeien legt of schuld laat voelen. Het is een uitnodiging om samen te leren, helen en groeien, met zachtheid en scherpte tegelijk. De echte kracht zit niet in het zeggen van sorry, maar in het blijven staan, het blijven luisteren, het open laten van het hart.

Moge sorry niet het einde zijn, maar de poort naar iets diepers — een gedeelde reis waarin fouten niet worden verstopt, maar samen bekeken, bespeeld en omarmd, waardoor we er sterker uitkomen. Zonder oordeel, zonder haast. Als een zachte stroom die de stenen glad maakt en ons herinnert aan wie we werkelijk zijn: mensen, verbonden door onze kwetsbaarheid en ons verlangen naar liefde.

“Echte verbinding ontstaat niet door excuses, maar door samen onze fouten te dragen. Sorry is een tussenstop, geen eindstation maar een uitnodiging om verder te reizen in menselijkheid.”

Harteklank

Sorry is geen slot,
maar een oud pad in het woud…
Waar fouten als bladeren vallen,
en ruimte maken voor nieuw licht.

Het is de adem van de aarde,
die fluistert zonder oordeel,
een uitnodiging om te voelen,
te dragen, en verder te gaan.

Hier, tussen schaduw en zon,
ontvouwt zich de ware verbinding…
Niet in het woord alleen,
maar in het samen dragen van mens zijn.

“En zo eindigt het woord ‘sorry’ niets echt, maar opent het de deur naar een diepere ontmoeting, zoals een zachte harte-klank uit het woud van onze menselijkheid”