In de schaduw van morgen

 In de schaduw van morgen

Een ode aan vergankelijkheid, vrijheid en het stille nu.

In de schaduw van morgen wordt alles stiller. Niet donker, niet zwaar, maar stil. Het is de plek waar vergankelijkheid zich niet verstopt, maar zichtbaar wordt in haar ware vorm: als herinnering aan beweging, aan verandering, aan leven zelf. Daar, in dat zachte niemandsland tussen vandaag en wat nog niet gekomen is, vallen de frivoliteiten van het bestaan langzaam van je af. Niet als iets slechts, maar als iets dat niet verder meegedragen hoeft te worden. Ze hebben hun dienst bewezen, maar hun glans verbleekt in het licht van inzicht.

In de schaduw van morgen begin je te begrijpen dat een les meer waard is dan geld in je zak. Omdat geld voorbijgaat, maar een les zich in je weefsel nestelt. Je leert jezelf terugzien in wat je hebt meegemaakt, niet met spijt, maar met een soort stille eerbied. Niet alles was mooi, niet alles was eerlijk, maar niets was voor niets. Het waren lessen, geen straffen. En elke les draagt een sleutel in zich — soms naar vrijheid, soms naar geduld, soms naar het besef dat wat je geeft, uiteindelijk is wat je terugkrijgt.

Misschien is dat wel het meest wezenlijke wat deze schaduw laat zien: dat je nergens hoeft te zijn behalve hier. In dit moment dat nog niet morgen is, maar ook niet meer alleen vandaag. Hier, waar reflectie mogelijk wordt zonder oordeel. Waar je mag voelen zonder te begrijpen, en waar de tijd even niets van je wil.

Het is juist het onbeduidende, het kleine, dat je terugbrengt naar jezelf. De geur van een herinnering, het frivole gebaar van een voorbijganger, een zucht in een kamer waarin niemand spreekt. Niet alles hoeft gewicht te dragen om waardevol te zijn. Sommige momenten zijn er puur om door je heen te stromen — zoals het ritueel van een ochtendkoffie of de stilte tussen twee zinnen. In een wereld die zo vaak gericht is op het nuttige en het zichtbare, ligt daar iets opstandigs in verscholen: een terugkeer naar de essentie.

Je leert daar dat je niets hoeft vast te houden. Dat vergankelijkheid geen vijand is, maar een herinnering dat alles wat je nu voelt, tijdelijk is — en dus kostbaar. Spijt heeft daar geen thuis. Er zijn geen strafregels, alleen verhalen. En hoe meer je ze doorleeft in plaats van ontloopt, hoe minder ze pijn doen. Je gaat zien dat zelfs de dingen die je liever niet had meegemaakt, je dichter bij jezelf hebben gebracht dan al het moois waar je niets van leerde.

In de schaduw van morgen ontdek je dat wat je geeft, is wat je krijgt. Niet altijd in vorm, maar altijd in essentie. Elke les is meer waard dan geld in je zak. Want wat werkelijk blijft, is nooit tastbaar. Het weegt niet, het rammelt niet in je hand. Maar het verandert hoe je kijkt, hoe je voelt, hoe je de wereld aanraakt zonder haar vast te willen houden.

Er is daar geen recht of onrecht, geen goed of slecht, geen recht of krom. Alleen ervaringen, onophoudelijk stromend in een zee van mogelijkheden. Wat voor lag, ligt nu achter je. Wat nog komt, is open. En precies in die openheid, in dat gebied waar niets vastligt maar alles mogelijk is, wordt het leven voelbaar zoals het werkelijk is — niet als een route met regels, maar als een fluïde dans van intentie, aandacht en overgave.

***“Gisteren was gisteren, en zeker nooit morgen. Wat blijft, is wie jij nu bent… In alle rust vooruit”***

In de schaduw van morgen

Waar het licht niet vecht met het donker
maar samenvalt in stilte,
ontmoet ik mezelf
zonder haast,
zonder harnas.

Wat ik dacht te zijn
valt van me af…
Als het stof van gisteren
dat geen betekenis meer eist,
alleen rust.

Geen spijt,
alleen herinnering.
Geen oordeel,
alleen inzicht
dat ik niets hoef vast te houden
om iets waardevols te dragen.

In de schaduw van morgen
is vergankelijkheid geen schrikbeeld,
maar een dans
van alles wat ooit was
en nooit meer hoeft.

Ik zie nu…
Het kleine maakt mij groot.
Een zucht,
een glimlach,
een ogenblik dat niets wil zijn
en daarom alles is.

Wat ik gaf,
komt terug in andere vormen.
Niet altijd zoals ik dacht,
maar precies zoals ik het nodig had.

Ik hoef niets te weten.
Ik hoef alleen te zijn.
Hier…
Waar gisteren zacht is gaan liggen,
waar morgen nog niet spreekt,
en het nu me aankijkt
met lege, open handen.