Je hoeft niet altijd begrepen te worden

 Je hoeft niet altijd begrepen te worden om in vrede te leven.

Er zijn oordelen die niet in woorden vallen, maar die hoorbaar zijn in stiltes, in blikken, in de toon waarmee iets gezegd wordt. En soms is het niet de inhoud van wat iemand zegt die pijn doet, maar de manier waarop. Een toon kan hard zijn zonder stemverheffing. Een blik kan snijden zonder beweging. Een opmerking, geplaatst in een bepaald kader, kan meer vernietigen dan welk woord ook. In de toon van een ander kan een hele wereld besloten liggen: een wereld van aannames, van haast, van projecties, van onverwerkt verdriet dat zijn weg naar buiten zoekt – vaak zonder zich af te vragen op wiens gezicht het terechtkomt. En op een dag is dat gezicht het jouwe. Je merkt het aan een opmerking waar geen openheid in zit maar een oordeel, aan een houding die geen nieuwsgierigheid draagt maar een conclusie. En diep vanbinnen weet je dan: hier is geen ruimte meer om jezelf uit te leggen.

In zulke momenten kan het voelen alsof je wortels losraken van de aarde. Je wilt je verdedigen, terugtrekken of verdwijnen in de mist van oude reflexen. Je voelt hoe oud het is, hoe lang geleden die eerste pijn zich aankondigde, en hoe levend hij nog steeds is. Maar juist dan, in die dunne lucht tussen verleden en nu, ontstaat de uitnodiging: om te blijven. Niet in het gelijk, niet in het gevecht, maar in de stille eenvoud van wie je bent. Want ook al is onrecht een scherpe steen, je bent niet verplicht hem telkens opnieuw in je hart te dragen.

Weet dat niet elke storm gestild hoeft te woorden met woorden, en dat een zachte aanwezigheid krachtiger kan zijn dan welke uitleg ook. In het woud spreekt de wind zijn waarheid zonder ooit te schreeuwen. De rivier wijst niets af, maar stroomt onophoudelijk verder. En zo ook jij: je mag verder stromen, ook als een ander zijn dammen opwerpt. Je mag wortelen, zelfs als een ander in zijn angst jouw grond tracht te ondermijnen. Onrecht is geen teken van jouw tekort, maar een echo van wat de ander niet durft te voelen. En toch kun jij besluiten om niet te verharden.

De meeste mensen luisteren niet om te begrijpen, maar om te reageren. Ze vragen niets, ze veronderstellen. Ze oordelen omdat ze bang zijn, en projecteren die angst als controle, als gelijk, als regel. Maar jij hoeft dat pad niet te volgen. Niet omdat je boven hen staat, maar omdat je kiest voor licht, voor zachtheid, voor jouw eigen ruimte. De waarheid is: niet iedereen zal willen horen wat jij zegt, niet iedereen zal kunnen voelen wat jij voelt… En het is oké als jij niet degene bent die dat hoeft te overbruggen.

Wat wél jouw taak is, als bewaker van je innerlijke vrede, is trouw blijven aan je essentie. Niet om te pleasen, niet om de ander te beschermen tegen zijn eigen schaduw, maar omdat je weet wat het kost om jezelf te verloochenen. Je kent die prijs. En je draagt hem al lang genoeg.

Het is oké om geraakt te zijn. Het is oké om het te voelen, zelfs als je dacht dat je er al doorheen was. Soms raakt iets je niet omdat je zwak bent, maar omdat je hart nog altijd leeft. Omdat het jongetje of meisje dat ooit vocht om gezien te worden nog steeds in je woont – niet als wond, maar als getuige van alles wat je hebt doorstaan en al zo goed hebt geleerd.

Onrecht raakt ons niet omdat we klein zijn, maar juist omdat we groot zijn vanbinnen. Omdat we weten hoe het voelt om vergeten te worden, en we daarom zo diep verlangen naar échte eerlijke ontmoetingen... En wanneer die uitblijven schuurt het, maar ook dat is heilig. Het vertelt je dat je niet ongevoelig bent geworden. Dat jouw hart nog klopt voor iets wat waarachtig is. Wees daarom zacht voor jezelf, zoals je dat zou zijn voor een oude eik die stormen heeft doorstaan. Wees helder, niet om te overtuigen, maar om jouw licht niet te doen doven.

En misschien is dat het mooiste wat je kunt zijn… Iemand die zacht blijft, zelfs wanneer de wereld dat niet altijd begrijpt. Iemand die kiest om te blijven stromen, in waarheid, in stilte, in liefde.

***”Er schuilt kracht in wie durft te blijven stromen, zacht te zijn, en toch te staan… Niet om te overtuigen, maar om trouw te blijven aan het licht vanbinnen”***

Waar het Stil Werd

Ik heb geleerd te blijven
wanneer mijn schaduw fluistert: ga.
Te luisteren naar het ongezegde,
de toon, de blik, het halve gebaar.
Daar, waar woorden tekortschoten
vond ik mezelf terug in stilte,
als mos dat zacht blijft groeien
ook wanneer niemand het ziet.

Ik heb de neiging gekend
om uit te leggen, te verzachten,
om de ander te redden van zijn storm,
zelfs als de wind mij brak.
Maar op een dag
vond ik geen strijd meer in mezelf
en legde ik het zwaard neer
dat ik al die jaren tegen mijn borst hield.

Soms is de grootste moed
niet vechten, niet vluchten,
maar blijven staan met open handen
wanneer alles roept om harnas en schilden.
Zacht zijn is geen overgave
aan wie je pijn doet,
maar een diepe ja
tegen wie jij in wezen bent.

En dus adem ik,
niet om uit te leggen,
maar om te herinneren…
Mijn aanwezigheid is genoeg.
Ik hoef niets te bewijzen
om waar te zijn...