Vraag je je weleens af

 Vraag je je weleens af hoe je de gemene dingen van je moeder vroeger gewoon niet leek te 'zien'?

Stel je voor: je moeder heeft je zojuist diep vernederd of keihard genegeerd. De tranen staan nog in je ogen en je hart bonst van de schok. Maar een uur later komt ze de kamer binnen en vraagt ze op een vrolijke toon wat je wilt eten. Alsof er niets is gebeurd! In plaats van boos te blijven, lach je mee en doe je gezellig. Je lijkt die pijnlijke confrontatie van daarnet spontaan uit je geheugen te hebben gewist.

Dit “vergeten” is een overlevingsmechanisme. Voor een kind is de band met moeder van levensbelang; zonder haar zorg en aandacht kan je simpelweg niet overleven. Wanneer zij ook degene is die je pijn doet, kom je in een onoplosbaar conflict terecht. Om die noodzakelijke hechtingsband te redden, kiest je brein er onbewust voor om de pijnlijke gebeurtenissen te 'vergeten', te minimaliseren of te filteren, zodat je toch met haar verbonden kunt blijven.

Het is belangrijk dat je beseft dat dit een briljante strategie is van je systeem om je veilig te houden in een onveilige situatie. Maar nu je volwassen bent, mag die beschermende mist langzaam optrekken. Een concrete methode om je eigen realiteit terug te claime, is het bijhouden van een 'Feiten-dagboek'. Noteer een situatie uit je jeugd – of uit het heden - die je altijd wegwimpelde als "niet zo erg" en schrijf heel concreet op wat er feitelijk gebeurde, zonder excuses voor haar gedrag te bedenken. Door de feiten zwart-op-wit neer te schrijven, leer je je eigen waarneming weer te vertrouwen en de waarheid te zien.

Je hoeft de waarheid niet langer te onderdrukken.